December 2013 - हाम्रो साहित्य यात्रा

गणेस पौड्याल को एक गजल

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFyhAVy4EUnqCbdBp5DtKrxRGLLbkRkO3uccWX3EF49n1xobA7Ti_in7PhtfQk7qJwoQlcdTsFdt2yBjBa1RuSfmK75ir36Cu09Vk7ql8rlav8Q6m5fT12Mq5sGjnFNXLUEhX8sdHfa3_u/s1600/rockiron.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFyhAVy4EUnqCbdBp5DtKrxRGLLbkRkO3uccWX3EF49n1xobA7Ti_in7PhtfQk7qJwoQlcdTsFdt2yBjBa1RuSfmK75ir36Cu09Vk7ql8rlav8Q6m5fT12Mq5sGjnFNXLUEhX8sdHfa3_u/s320/rockiron.jpg" /></a>
<br />
<br />
गजल <br />
<br />
पिरहरु सबै भुली यहाँ मस्किएर जाऊ <br />
नयाँबर्सको सुभकामना छ लिएर जाऊ <br />
<br />
जिन्दगी हाँसखेल रामउनलाई भन्छन<br />
आउ तिमी पनी संगै बशी पिएर जाऊ  <br />
<br />
यो उत्स्हब यो चार्ड तिम्रै लागी संधै <br />
सिन्दुर पोते र सारीमा सजिएर जाऊ <br />
<br />
म हुन्छु सधै चेली रगतको नाता सँग<br />
नरोई सबै संग हाँस्दै आन्मिएर् जाऊ<br />
<br />
भोकमारी छ रे गाउँ घर बस्तिहरुमा <br />
भोकालाई पनी हास्ने मौका दिएर जाउ <br />
<br />
<br />
गणेश पौड्याल <br />
jan 1 2014 <br />
पौष १७ २०७० <br />
<br />
सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित। </div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

गणेस पौड्याल को एक गजल

गणेस पौड्याल को एक गजल

गजल पिरहरु सबै भुली यहाँ मस्किएर जाऊ नयाँबर्सको सुभकामना छ लिएर जाऊ जिन्दगी हाँसखेल रामउनलाई भन्छन आउ तिमी पनी संगै बशी पिएर जाऊ ...

भावना हुमागाईं को एक गजल

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div class="_3dp _29k">
<h5 class="_1_s" data-ft="{"tn":"C"}">
<span class="fcg"><span class="fwb" data-ft="{"tn":";"}"><a aria-haspopup="true" aria-owns="js_11" data-hovercard="/ajax/hovercard/user.php?id=100006511296957&extragetparams=%7B%22hc_location%22%3A%22timeline%22%7D" href="https://www.facebook.com/bhawani.humagain.37?hc_location=timeline" id="js_12">Bhawani Humagain</a></span></span> </h5>
<div class="_1_n fsm fwn fcg">
 </div>
</div>
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQJ0YWVQQZHrajxHIaSXqLQOldy_OVqLH4GN9_RnUgX97B44I9FB80xG8BnxxmviHFFbwL8LauXvPTNYzJk7zWvAAOTHAa0OAY1kFRXvZ10tYhpTtg20npld1VLNl4JQO0JWdcc7IzrVJK/s1600/1525625_1461797710713925_1475317774_n.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQJ0YWVQQZHrajxHIaSXqLQOldy_OVqLH4GN9_RnUgX97B44I9FB80xG8BnxxmviHFFbwL8LauXvPTNYzJk7zWvAAOTHAa0OAY1kFRXvZ10tYhpTtg20npld1VLNl4JQO0JWdcc7IzrVJK/s320/1525625_1461797710713925_1475317774_n.jpg" /></a>
<br />
<br />
<div class="_1x1">
<div class="userContentWrapper">
<div class="_wk">
<div class="text_exposed_root text_exposed">
<span class="userContent" data-ft="{"tn":"K"}">गजल <br /><br /> साईलाको रोधीमा अलीकती पीएर आएँ <br /> यो मनले मानेन तन उसैलाई दीएर आएँ ।। <br /><br /> सराबका बोतल थीए,मन अझै फाट्दै थीयो <br /> जसो तसो फाटेको मन नशा सँगै सीएर आएँ ।। <br /><br /> रातै भरी मन भरीका बात गर्ने ईच्छा थीयो <br /> उस्को साथमा साथीसंगी अरुपनी थीएर आएँ ।। <span class="text_exposed_hide">...</span><span class="text_exposed_show"><br /><br />प्रीयसीको नजरमा त मरेकी थे हीजै देखी <br /> आज उस्को साथ पाए अनी फेरी जीएर आएँ ।। <br /><br /> अतीतका याद बल्झी दुख्यो मुटु मध्य रातमा <br /> आशु धेरै बग्योअनी कोमल मुटु खीएर आएँ ।। <br /><br />© भवानी हुमागाई <br />   काठमाडौं नेपाल ।।</span></span></div>
<div class="text_exposed_root text_exposed">
<span class="userContent" data-ft="{"tn":"K"}"><span class="text_exposed_show"></span></span> </div>
<div class="text_exposed_root text_exposed">
<span class="userContent" data-ft="{"tn":"K"}"><span class="text_exposed_show">सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित। </span></span></div>
</div>
</div>
</div>
</div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

भावना हुमागाईं को एक गजल

भावना हुमागाईं को एक गजल

Bhawani Humagain गजल साईलाको रोधीमा अलीकती पीएर आएँ यो मनले मानेन तन उसैलाई दीएर आएँ ।। सराबका बोतल थीए,मन अझै फाट्दै थ...

गणेश पौड्याल को एक गीत

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFyhAVy4EUnqCbdBp5DtKrxRGLLbkRkO3uccWX3EF49n1xobA7Ti_in7PhtfQk7qJwoQlcdTsFdt2yBjBa1RuSfmK75ir36Cu09Vk7ql8rlav8Q6m5fT12Mq5sGjnFNXLUEhX8sdHfa3_u/s1600/rockiron.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFyhAVy4EUnqCbdBp5DtKrxRGLLbkRkO3uccWX3EF49n1xobA7Ti_in7PhtfQk7qJwoQlcdTsFdt2yBjBa1RuSfmK75ir36Cu09Vk7ql8rlav8Q6m5fT12Mq5sGjnFNXLUEhX8sdHfa3_u/s320/rockiron.jpg" /></a>
<br />
गीत <br />
बिना कारण बिस्वासको दील जलाएर <br />
भयौ टाढा प्यारमा आज छुरी चलाएर<br />
<br />
कती खुसि थिएँ संगै हुदा तिमी <br />
यसरी नै हाँसौ भन्थे जुनिभर हामी <br />
छोडी गयौ तिमी आज मलाई रूवाएर <br />
भयौ टाढा प्यारमा आज छुरी चलाएर<br />
<br />
चोखो थियो मेरो तिम्रो लागी मायाँ <br />
एकै पल लाई खुशी दिन बनी आयौ छायाँ <br />
कती खुसि हौला तिमी मलाई पागल बनाएर <br />
भयौ टाढा प्यारमा आज छुरी चलाएर<br />
<br />
बिना कारण बिस्वासको दील जलाएर <br />
भयौ टाढा प्यारमा आज छुरी चलाएर<br />
<br />
गणेश पौड्याल <br />
फुएतप्पा ५ इलाम <br />
हाल इन्छन कोरिया <br />
<br />
सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित। </div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

गणेश पौड्याल को एक गीत

गणेश पौड्याल को एक गीत

गीत बिना कारण बिस्वासको दील जलाएर भयौ टाढा प्यारमा आज छुरी चलाएर कती खुसि थिएँ संगै हुदा तिमी यसरी नै हाँसौ भन्थे जुनिभर हामी छोडी...

गणेश पौड्याल को एक गजल

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFyhAVy4EUnqCbdBp5DtKrxRGLLbkRkO3uccWX3EF49n1xobA7Ti_in7PhtfQk7qJwoQlcdTsFdt2yBjBa1RuSfmK75ir36Cu09Vk7ql8rlav8Q6m5fT12Mq5sGjnFNXLUEhX8sdHfa3_u/s1600/rockiron.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFyhAVy4EUnqCbdBp5DtKrxRGLLbkRkO3uccWX3EF49n1xobA7Ti_in7PhtfQk7qJwoQlcdTsFdt2yBjBa1RuSfmK75ir36Cu09Vk7ql8rlav8Q6m5fT12Mq5sGjnFNXLUEhX8sdHfa3_u/s320/rockiron.jpg" /></a><br />
<br />
 गजल<br />
<br />
पराई आई सीमा टेक्यो देख्दैन कोही  <br />
सीमा संगै देश नै लुट्यो देख्दैन कोही <br />
<br />
दाई मर्छ भाई मर्छ रुन्छे मेरै चेली <br />
बिचरीको सिउदो पुछ्यो देख्दैन कोही<br />
<br />
भारत भन्छ बुद्ध मेरो चिन सगरमाथा <br />
नालायकले देश बेच्यो देख्दैन कोही  <br />
<br />
छैन केही खान हजुर छैन कुनै काम <br />
भोकमारीले बस्ती उठ्यो देख्दैन कोही<br />
<br />
यात काट मार हुन्छ उता रूवा बासी<br />
ताल बनी नेपाल रुझ्यो देख्दैन कसैले<br />
  <br />
पराई आई सीमा टेक्यो देख्दैन कोही  <br />
सीमा संगै देश नै लुट्यो देख्दैन कोही <br />
<br />
<br />
गणेश पौड्याल <br />
फुएतप्पा ५ इलाम<br />
 हाल इन्छन कोरिया <br />
<br />
सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित।<br />
<br />
 </div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

गणेश पौड्याल को एक गजल

गणेश पौड्याल को एक गजल

गजल पराई आई सीमा टेक्यो देख्दैन कोही सीमा संगै देश नै लुट्यो देख्दैन कोही दाई मर्छ भाई मर्छ रुन्छे मेरै चेली बिचरीको सिउदो पुछ्य...

ठुली शोक काब्य

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<h2 style="text-align: left;">
ठुली </h2>
<h3 style="text-align: left;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJHr5y_8e2zivQmKfJSd2TJYPL29shOUKSLZM9Cojf2htt0TqFFbuxs8mqIkCkASVjV0Bcu942zvrFstReYllpG3xQjyHYIkbZ9Fp-8oqlqBNrxSUuT55ZpM6F0srrMIZ3YKa7EEBJzN5b/s1600/ThuliCover%5B1%5D.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJHr5y_8e2zivQmKfJSd2TJYPL29shOUKSLZM9Cojf2htt0TqFFbuxs8mqIkCkASVjV0Bcu942zvrFstReYllpG3xQjyHYIkbZ9Fp-8oqlqBNrxSUuT55ZpM6F0srrMIZ3YKa7EEBJzN5b/s320/ThuliCover%5B1%5D.jpg" /></a>
</h3>
<h3 style="text-align: left;">
 </h3>
<h3 style="text-align: left;">
नरनाथ लुइँटेल </h3>
<h4 style="text-align: left;">
शोक काब्य </h4>
<br />
लेखक             <span style="color: red;"> : नरनाथ लुइँटेल</span> <br />
विधा                <span style="color: red;">:शोक काब्य</span> <br />
प्रकाशित मिती <span style="color: red;">: २०१२</span> <br />
प्रकाशक          <span style="color: red;"> : गन्तब्य प्रकाशन</span> <br />
श्रोत            <span style="color: red;">     : पुस्तकालय डट ओर्ग</span> <br />
<br />
तलको लिंक बाट pdf मा डाउनलोड  गर्नु होला <br />
<br />
<h2 style="text-align: left;">
<a href="http://rockironganesh.opendrive.com/files/Nl8yNzc2ODE4OF9uRmtMWF81MGFk/नरनाथ%20लुइँटेल%20ठुली%20%20हाम्रो%20साहित्य%20यात्रा.pdf">डाउनलोड को लागी यहाँ थिच्नु होला </a></h2>
<div style="text-align: left;">
 </div>
<div style="text-align: left;">
सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित </div>
<div style="text-align: left;">
 </div>
<div style="text-align: left;">
 </div>
<div style="text-align: left;">
<em><span style="color: lime;">धन्यबात हाम्रो साहित्य यात्रा।</span></em><br />
 </div>
</div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

ठुली शोक काब्य

ठुली नरनाथ लुइँटेल शोक काब्य लेखक : नरनाथ लुइँटेल विधा :शोक काब्य प्रकाशित मिती : २०१२ प...

रोशनी गजल संग्रह

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<h2 style="text-align: left;">
रोशनी </h2>
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhXTLxJ5PKGiTKOfLSttqFXOuEkIwb59e-IbW37yyaNvgLm9IfTBridRsvRDKQpFyFuPk7n5x68-bIC-rpMP6VAN5egNM3Axk0sQFmwWU6nE9H-_gdzfKtzEvpuWT4kw25Pc9uGWgQpG_uU/s1600/YusufdinMiyaPalpali2069BS_Roshani%255B1%255D.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhXTLxJ5PKGiTKOfLSttqFXOuEkIwb59e-IbW37yyaNvgLm9IfTBridRsvRDKQpFyFuPk7n5x68-bIC-rpMP6VAN5egNM3Axk0sQFmwWU6nE9H-_gdzfKtzEvpuWT4kw25Pc9uGWgQpG_uU/s320/YusufdinMiyaPalpali2069BS_Roshani%255B1%255D.jpg" /></a>
<br />
<div style="text-align: left;">
 </div>
<div style="text-align: left;">
 </div>
<h3 style="text-align: left;">
गजल संग्रह </h3>
लेखक                : युसुफुदीन मियाँ पाल्पाली <br />
प्रकाशक             :पल्लब साहित्य प्रठिस्थान <br />
प्रकाशित मिती   :  २०१३ <br />
<br />
श्रोत पुस्तकालय डट ओर्ग <br />
<br />
तलको लिंक बाट डाउनलोड गर्नुहोला <br />
<br />
<h2 style="text-align: left;">
<a href="http://rockironganesh.opendrive.com/files/Nl8yNzc1MTAxNl9DUFlPcV83YTFm/YusufdinMiyaPalpali2069BS_Roshani.pdf">यहाँ बाट डाउनलोड गर्नुहोला </a></h2>
<div style="text-align: left;">
 </div>
<div style="text-align: left;">
 </div>
</div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><br />
<div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

रोशनी गजल संग्रह

रोशनी गजल संग्रह

रोशनी गजल संग्रह लेखक : युसुफुदीन मियाँ पाल्पाली प्रकाशक :पल्लब साहित्य प्रठिस्थान प्रकाशित मित...

गणेश पौड्याल को एक गजल

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFyhAVy4EUnqCbdBp5DtKrxRGLLbkRkO3uccWX3EF49n1xobA7Ti_in7PhtfQk7qJwoQlcdTsFdt2yBjBa1RuSfmK75ir36Cu09Vk7ql8rlav8Q6m5fT12Mq5sGjnFNXLUEhX8sdHfa3_u/s1600/rockiron.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFyhAVy4EUnqCbdBp5DtKrxRGLLbkRkO3uccWX3EF49n1xobA7Ti_in7PhtfQk7qJwoQlcdTsFdt2yBjBa1RuSfmK75ir36Cu09Vk7ql8rlav8Q6m5fT12Mq5sGjnFNXLUEhX8sdHfa3_u/s320/rockiron.jpg" /></a>
<br />
<br />
गजल <br />
<br />
ऊ मेरो मुलाकात म भुल्नै सक्तिन<br />
बितेका केही रात म भुल्नै सक्तिन<br />
<br />
चिनजानै नभई बर्सौ चिनेझै गरी <br />
सुख दु:खाका बात म भुल्नै सक्तिन<br />
<br />
मदहोस बनाई स्पर्शमानै मात दिने<br />
कोमल तिम्रा हात म भुल्नै सक्तिन<br />
<br />
सोच्तै नाशोची प्यारको उपहार पठाएर <br />
गरेको सुरु-वात म भुल्नै सक्तिन<br />
<br />
चाहेकै थिईन कहिलै जो भयो आज <br />
दील संगको घात जो भुल्नै सक्तिन <br />
<br />
<br />
गणेश पौड्याल <br />
फुएताप्पा ५ इलाम <br />
हाल इन्छन कोरिया <br />
मंसिर  ३० २०७० <br />
dec 15 <br />
<br />
सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित। </div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><br />
<div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

गणेश पौड्याल को एक गजल

गणेश पौड्याल को एक गजल

गजल ऊ मेरो मुलाकात म भुल्नै सक्तिन बितेका केही रात म भुल्नै सक्तिन चिनजानै नभई बर्सौ चिनेझै गरी सुख दु:खाका बात म भुल्नै सक्तिन ...

मानन्धर आभागी का केही गजल हरु

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<br />
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhtMLt3mCItMHKMNXHkKLPhy0LApis77JEPDx05df38jzgiTtwj0D8GaczmOAQUOyNklUV9C9jQ7_S2eSYrDQcJeOB2La0tVloz7ZVK2_spNR8MpEFysDru-MyHREoAj2Ja_y3370McFVqR/s1600/278946_106499626111871_7490992_o.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhtMLt3mCItMHKMNXHkKLPhy0LApis77JEPDx05df38jzgiTtwj0D8GaczmOAQUOyNklUV9C9jQ7_S2eSYrDQcJeOB2La0tVloz7ZVK2_spNR8MpEFysDru-MyHREoAj2Ja_y3370McFVqR/s320/278946_106499626111871_7490992_o.jpg" /></a>
~<br />
<br />
~~~~~~~~ गजल ~~~~~~~~~<br />
1<br />
<br />
तिमीले लाएको माया आज धोका भयो रे<br />
मुटु भरि भरि आज घाउका पोका भयो रे<br />
<br />
कथा नहाले हुन्छ रे माया प्रितिका कुराहरू<br />
बन्दुक बाट निस्केको गोलीका खोका भयो रे<br />
<br />
कस्तो तिम्रो चाहना सन्तुष्टि कहिल्यै भएनौ रे<br />
मायामा यति साह्रो किन भोका भयो रे<br />
<br />
धेरै पाप पलाएपछि मायाको बाँध फूटेर<br />
सुनामीझैं त्यो जिन्दगीमा हावाको झोंका भयो रे<br />
<br />
बदनामी रहिछौ तिमी समाजमा गिरेपछि<br />
सुन्दर त्यो जिन्दगी पानीको फोका भयो रे ।<br />
<br />
2 <br />
<br />
अँध्यारोमा बस्नेलाई उज्यालो डर लाग्छ<br />
महलभन्दा छाप्रोमा बस्नेको भर लाग्छ<br />
<br />
परिश्रम गर्दैमा कोही सानो हुँदैन<br />
पसिना बगाइ माटो फोर्न जाँगर लाग्छ<br />
<br />
जसको बारेमा नबुझिकन माया लाएपछि<br />
उनैका कुराहरू मान्नु पर्ने कर लाग्छ<br />
<br />
सबैले भगवान् सम्झेर पुज्ने गर्छन्<br />
के गर्नु खै आफूलाई भने पत्थर लाग्छ<br />
<br />
मात्र अनुहार फरक रगत रातै हुन्छ<br />
जातभात भनेकै पुरुष – महिला थर लाग्छ ।<br />
<br />
3<br />
<br />
आमा किन बोझ बनेर , मेरो निम्ति बाँचेकी छौ<br />
दोष त तिम्रो होइन नि , किन मन भाँचेकी छौ<br />
<br />
नखाएर जोहो गरेको , फगतः त्यो सम्पत्तिहरू<br />
म सुस्तःले के गर्नु र ? के का लागि साँचेकी छौ<br />
<br />
ईश्वरको वरदान हो , भो मेरो सुर्ता नगर<br />
दुःखीराखेको त्यो मुटु , आमा तिम्ले जाँचेकी छौ<br />
<br />
आमा तिमी छौ त म छु , मलाई खुसी पार्नलाई<br />
आफ्नो व्यथा लुकाएर , हाँसी हाँसी नाचेकी छौ<br />
<br />
के श्राप लाग्यो नभन्नु , कर्मको लेखा यस्तै हो<br />
मेरो पीडामा तिमीले , आफ्नो मुटु पाछेकी छौ<br />
<br />
दाजु – भाइको के विश्वास ? विहे पछि फ्यालिइन्छ<br />
आमा तिम्रो पछि मेरो , भविष्य सोचिराखेकी छौ ?<br />
<br />
4 <br />
<br />
किलोमा बेच्ने कवाडी किताब भो जिन्दगी<br />
आज पिउन थालेपछि खराब भो जिन्दगी<br />
<br />
फूल भएर के गर्नु लुटाउँदै हिडें पछि<br />
अशान्ति भएर आज तनाव भो जिन्दगी<br />
<br />
गहिराइ नबुझेरै त्यो सागरमा पौडेपछि<br />
कसैको नासो आज दवाव भो जिन्दगी<br />
<br />
बजारमा राखेको खेलौना कता पो टाँसिन थाल्यो<br />
थाहा भएन कसको प्रभाव भो जिन्दगी<br />
<br />
कस्तो माया लाएछ खै अपराधी बनाएछ रे<br />
कथन अनुसार सतीको सराप भो जिन्दगी ।<br />
<br />
4 <br />
<br />
जिन्दगीमा काँडा नाइँ फूल वरदान होस्<br />
उठेपछि चिहान नाइँ सुनौलो विहान होस्<br />
<br />
निराश कहिल्यै नहोस् फूल र जूनहरू झैं<br />
जिन्दगीमा सँधैसँधै ओंठभरि मुस्कान होस्<br />
<br />
बाँचुञ्जेल सँगै होस् सबै यही चाहन्छ<br />
कोमल न्यानो काखमा निदाउन सिरान होस्<br />
<br />
जन्मिसके पछि आफूमा सभ्यताको जरुरी छ<br />
मान्छे भएर मान्छेको आफ्नो पहिचान होस्<br />
<br />
हाम्रो आस्था हामीमा छ ढुङ्गै ठानोस् अरुले<br />
जीवनभर हामीसँग सँधैं भगवान होस् ।<br />
<br />
- © मानन्धर अभागी ।<br />
<br />
सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित </div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><b:if cond="data:blog.pageType != "static_page""></b:if> <b:if cond="data:blog.pageType != "static_page""></b:if> <div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

मानन्धर आभागी का केही गजल हरु

मानन्धर आभागी का केही गजल हरु

~ ~~~~~~~~ गजल ~~~~~~~~~ 1 तिमीले लाएको माया आज धोका भयो रे मुटु भरि भरि आज घाउका पोका भयो रे कथा नहाले हुन्छ रे माया प्रितिका क...

झोला कथा पूर्ण पाठ

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<br /></div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNV8QMv_85crA0MHBW8RzJfQ9SQySBGkKVuBrnrPxwcGLKPyw3bTRIZSwhmCcE5YJ4yUEV2E8n4ZNtiHE_ZgB_DOhmdllZNKzmjbdkZ6wZBZuqQl2CzvbLl5CVpAourhLQOKfHLDEKtrhj/s1600/0000159_jholastory_300%5B1%5D.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNV8QMv_85crA0MHBW8RzJfQ9SQySBGkKVuBrnrPxwcGLKPyw3bTRIZSwhmCcE5YJ4yUEV2E8n4ZNtiHE_ZgB_DOhmdllZNKzmjbdkZ6wZBZuqQl2CzvbLl5CVpAourhLQOKfHLDEKtrhj/s320/0000159_jholastory_300%5B1%5D.jpg" /></a>
</b:if><br />
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page""></b:if><br />
<h2 style="text-align: left;">
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">झोला </b:if></h2>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">कृष्ण धराबाशी </b:if><br />
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page""></b:if><br />
<div style="float: left; height: 9755px; padding: 3px; width: 464px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a><br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
अफिसबाट फर्किंदा साँझ परिसकेको थियो । बाटामा भेट भएका साथीभाइहरूसँग कार्यालयका, देशका, सरकारका आदि अनेक विषयका परिचर्चा गर्दै सबैसँग औपचारिकताको निर्वाह गर्दै घर आइपुग्दा प्रायः सधैँ ढिलै हुने गथ्र्यो ।<br />
<div>
 </div>
<div>
घरमा हुनेहरूले बेलुका खाना खाइसकेका थिए । मेरा लागि हटकेशमा राखिएको खाना प्रतिक्षारत् थियो । हातखुट्टा धोएँ । एकक्षण थकाइ मारौँ भन्ने सोची बरण्डाको खाटमा पलेँटी कसेर बसेँ । आफ्नै अगाडि अलिक पर भित्ताको काँटीमा एउटा अनौठोजस्तो झोला भुण्डिएको देखेँ । त्यस्तो झोला हाम्रो घरमा थिएन । र भए पनि त्यसो गरी राख्नुपर्ने थिएन । के रहेछ भनी चनाखो भएर हेर्दाहेर्दै मनमा एक किसिमको चिसो पस्यो । </div>
<div>
 </div>
<div>
हिजोआज देशको अवस्था ठीक छैन । जताततै विभिन्न प्रकारका लुट, हत्या, बलात्कार जस्ता घटना भइरहेका छन् । त्यस्ता शङ्कास्पद झोलाहरू खतरापूर्ण पनि हुनसक्छन् । मैले सीताजीलाई सोधेँ। </div>
<div>
 </div>
<div>
उनले भनिन्– “दिउँसो एकजना ६०/६५ वर्ष जतिको बूढोमान्छे आएका थिए । निकैबेर बसे । चियाखाजा दियौँ, खाए । ‘धराबासी सरलाई भेटौँ भनी सोधखोज गर्दै आएको । मान्छे चिनेको पनि छैन’ भन्थे । हाम्रै पहाडतिर थियो रे तिनका हजुरबाको घर पनि पहिला । मणिपुरतिरबाट नेपाल आएको निकैवर्ष भएछ । शरणामतीमा आफन्तहरूको आडभरोसा लिएर बसेका छन् रे । आफ्नो नागरिकता नभएकाले उताबाट कमाएर ल्याएको पैसा बैंकमा राख्न पनि पाएनछन्– जग्गा किन्न पनि पाएनछन् । आफन्तलाई ब्याजमा चलाउन भनी दिएको, तिनले रकम फर्काउने नामै लिदैनन् रे। पहिले–पहिले नागरिकता निकाल्न मद्दत गरूँला पनि भन्थे रे । तर अब त राम्रोसँग बोल्न पनि छोडेछन् । ‘जहान, बालबच्चाको साह्रै विजोक भयो । खानलाउन पुग्ने धन लिएर नेपाल पसेको थिएँ– भिखमाग्ने बनाइदिए हजूर !’ – भनेर तुरूक्कै आँशु खसाले । माथि जयपुरमा एकजना मणिपुरतिरबाट आएका आफन्त रहेछन् । ‘तिनैलाई भेटेर फर्कन्छु, भोलिसम्म यो झोला यही रहोस्– यो घाममा बोक्न नसक्ने परेँ’ –भनी त्यहीँ काँटीमा झुण्ड्याएर गएका छन् ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
छोटैमा सीताजीले त्यस अपरिचित मान्छेको निक्कै कथा बताइन् । सुन्दा माया पनि लाग्यो । तर पनि झोलाप्रति भने मेरो मन अझ सन्तुष्ट हुनसकेको थिएन । मनमा अनेक उपशङ्का बोकेर खाना खाएँ । चिसो हात रूमालले पुछ्दै फेरि आएर पहिलेकै ठाउँमा बसेर नियालेर झोलालाई नै हेर्न थालें । किन–किन मन गह्रौँ भइरह्यो । सीताजीलाई भनें– “नचिनेको मान्छे जोसुकै भए पनि तिनले दिएको खानेकुरा खानाले र राख्न, बोक्न दिएको वस्तु जिम्मा लिनेले साह्रै दुःख पाउँछ अचेल । यस्ता झोलामा त बम पनि राखेको हुन्छ । के विश्वास ? त्यो बूढो उसले भनेको कथा जस्तो नभएर फटाहा, लुटाहा रहेछ भने नि । घरमा बस्ने तिमीहरूले चनाखो हुनुपर्छ । यसरी जोसुकैको कुरामा तुरून्त विश्वास किन गर्नु ? त्यो बूढोलाई चिया खाजा दिएकै रहेछ, त्यसले झोला बोकेर गएको भए भइहाल्थ्यो नि । थाहा छ– त्यो बूढोले भोलिको छाकको पनि बन्दोवस्त गर्यो‍ !” (हाँस्यौँ)</div>
<div>
 </div>
<div>
मेरो कुरा सुनेर सीताजी गम्भीर भइन् । आमा होस्मा आएझैँ हुनुभयो । नभन्दै अब सबैलाई त्यस झोलाप्रति अनेक शंका–उपशंका र त्रास बढ्न थाल्यो । त्यसमा बम नै पो छ कि भन्ने शंकाको प्रतिशत बढ्न थाल्यो । </div>
<div>
 </div>
<div>
म उठेर झोलातिर जान लाग्दा आमा र सीताजी दुबैले तर्सेर रोक्न प्रयत्न गरे । तर उनीहरूको हात झट्कारेर मैले दाहिने हात अघि बढाइ झोलालाई आफ्नो अधिनमा लिएँ । झोला धेरै गह्रौँ त थिएन तर त्यसभित्र केही विशेष वस्तु रहेको अनुभूति भयो । </div>
<div>
 </div>
<div>
पहिलेकै ठाउँमा फर्केर आइबसेँ र झोला खोतल्न थालें । आमाले भन्नुभयो– “त्यो अर्काको झोला किन खोतल्नु ? के–कस्ता मालमत्ता राखेको हुन्छ । भोलि विपत्तामा अनेक खालको अपटिक लाग्छ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
आमाले भनेको कुरालाई महत्व नदिँदै मैले झोलाभित्रबाट एउटा पोको निकालेँ । झोलामा पोको नपारिएको अवस्थामा केही लुगाकपडा र अरू खित्रिङ–मित्रिङ सामानहरू थिए । पोकोलाई निकै जतनसाथ गाँठो पारिएको थियो । केहीबेर मिहिनेत गरी गाँठो फुकालेँ । पोको फुकेपछि त्यहाँभित्रबाट एउटा मोटो कागजको मुठो निस्कियो । बिस्तारै खोलेर हेर्न थालेँ । </div>
<div>
 </div>
<div>
सबै कामधन्दा सकिइसकेकाले सबैजना बैठक कोठामा भेला भए । म पनि त्यो झोला र पोकोसहित बैठक–कोठामा प्रविष्ट भएँ । टेलिभिजन खुलिसकेको थियो । आमा, सीताजी र केटाकेटीहरू टेलिभिजनको अगाडि बसेर निकै “क्लाइमेक्स” मा पुगेको पाकिस्तानी धारावाहिकको आगामी अङ्कको प्रतीक्षामा थिए । </div>
<div>
 </div>
<div>
मलाई भने झोलाभित्रबाट निस्केको कागजको मूठोप्रति अनौठो कौतुहलता जागिसकेको थियो । पहाडे कागजलाई बटारेर सोली जस्तो बनाएको देखेपछि त्यो चिन्हाको मुठो हुनसक्छ र कुनै राम्रो ज्योतिषीको खोजीमा हिँडेको हुनुपर्छ भन्ने अड्कल काटेँ । दुःख पाएपछि मान्छेलाई सुखको पक्षमा जेमाथि पनि विश्वास लाग्न थाल्छ । बूढालाई पनि ज्योतिषीप्रति विश्वास बढ्न गएको हुनुपर्छ– सोचेँ । </div>
<div>
 </div>
<div>
कागजको मूठो खोलेँ । पुरानो पहाडे कागजमा, बाँसको कलमको मसीदानीमा चोप्दै लेख्दै गरेको मोटो ढ्याब्रे तर राम्रा अक्षर थिए । कतिपय ठाउँमा कागजमा अक्षर जस्तै प्वालहरू परेका थिए तर पढ्न सकिने । त्यसको कागजको मुठोले मलाई टी.भी.ले भन्दा पनि जोडसँग तान्न थाल्यो । म बिस्तारै पढ्न थालेँ । लेखिएको थियो –</div>
<div>
 </div>
<div>
<strong>एक</strong></div>
<div>
 </div>
<div>
पिताजी बृद्ध भए पनि त्यसबेला मेरी आमाको उमेर २७ वर्षको मात्र थियो । जेठीपट्टिबाट चार सन्तान भई श्रीमती खसेपछि मेरा पीताजीले आफूभन्दा ४० वर्ष कान्छी केटी (मेरी आमा) सँग विवाह गर्नुभएको थियो । लोग्नेमान्छेको उमेर नखोज्ने चलनले बालविवाहबाट छोरीहरूको जीवन नारकीय पार्ने जमाना थियो त्यसबेला । म एघार वर्ष भइसक्दा पनि मेरी आमाको कोखमा अरू सन्तान आएनन् । जेठीपट्टिका दाजुहरू जवानजवान थिए । माइला दाजुकै छोरो पनि मभन्दा दुईवर्ष मात्र कान्छो थियो । दाजुहरू सबै छुट्टिएर बसेका थिए । </div>
<div>
 </div>
<div>
सानो बिरामीले पिताजीलाई लग्यो । पिताजी त्यति चाँडै खस्नुहोला भन्ने सोच कसैको पनि थिएन । तर केही दिनअघिदेखि पिताजी अनौठो–अनौठो कुरो गर्न थाल्नुभएको थियो । एकदिन उहाँले आमालाई भन्दै गरेको सुनेँ– “कान्छी ! तैंले मलाई यस बूढेसकालमा साह्रै स्याहार गरिस् । तँलाई पछि भगवान्ले पनि हेर्लान् । केही गरी म मरी गएँ भने तैंले सती नजानु यस छोरालाई हुर्काएर बस्नु।” </div>
<div>
 </div>
<div>
बुबाको कुरा सुनेर आमा झर्किनुभएको थियो– “यी बूढाले पनि के–के अभासी कुरा बोलिरहनु परेको होला । यति चाँडै को मर्छ र ?”</div>
<div>
 </div>
<div>
– “मृत्युको के भरोसा छ र काली ! जतिबेला पनि मर्न सकिन्छ ।” </div>
<div>
 </div>
<div>
तर बुबाको त्यो भनाइले आमालाई भित्र कतै मनमा चिसो पसेजस्तो भएको थियो । म केटाकेटी, मलाई खेल्नमै रमाइलो लाग्थ्यो तर मेरा निम्ति पनि कामहरू प्रशस्त छुट्टिएका थिए । मैले विहानको भात खाएपछि बस्तु चराउन जानुपथ्र्यो । दाजुका छोराहरू छुच्चा थिए । बगालबाट मेरा वस्तुहरू लघारिदिन्थे । जंगलमा एक्लै आफ्ना वस्तुहरू डुलाउनु पथ्र्यो ।   </div>
<div>
 </div>
<div>
नभन्दै बुबाले त्यसो भनेको केही दिनदेखि उहाँ बिरामी पर्नुभयो । अनेक प्रकारका धामी, झाँक्री, औषधिमूलो गरियो तर ती कुनै कुराले पनि काम दिएनन् । अन्त्यमा कुलदेवता बिग्रेको ठहर गरेका थिए धामीहरूले । र, एकदिन सूर्य पश्चिम ढल्केको बेला पारेर उहाँको प्राण गएछ । मानिसहरू मलाई लिन जङ्गलमै आए । त्यो दिन मैले चारवटा मयूरका अण्डा फेला पारेर पकाइ खान भनी बोकेको थिएँ । तर पिताजीको निधन भएको सुन्नासाथ मेरो हातको पोको भूइँमा खसेर फुट्यो, अण्डा छ्यालब्याल भयो । शरीर लल्याकलुलुक भएर आयो । अस्ति मात्र पिताजीले आमालाई– “म मरी गएँ भने तैंले सती नजानु” भनेको सम्झेँ । डर लाग्यो । चारैतिर अँध्यारो जस्तो देखेँ । </div>
<div>
 </div>
<div>
लिन आएका मानिसहरूले फकाउँदै अरू–अरू कुरा गरेर अलमल्याउँदै घर पुर्या‍ए । घरमा मानिसहरूको भीड थियो । रूवाबासी र खैलाबैला थियो । म पुग्नेबित्तिकै काकीहरूले मलाई काखमा लिए । मलाई आमाको छेउमा जान दिएनन् । आमालाई भित्रै कुनामा राखेका रहेछन् । काकीको काखबाट फुत्केर म आमातिर जान खोजेँ तर उनीहरूले मलाई– “त्यतातिर जानु हुँदैन, अब आमालाई छुनु हुँदैन, आमा सती हुनुभो, सतीलाई हामी कसैले छुनु हुँदैन” भने । </div>
<div>
 </div>
<div>
रूँदै मैले भनें– “बुवाले भनेको छ, आमालाई सती नहुनु भनेर । आमा सती होइन, आमा सती होइन ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
म लडीबुडी गर्न थालें । भित्र आमा पनि जोडजोडले रून थाल्नुभयो । पिताजीको लासलाई घाट लाने तयारी हुनथाल्यो । सँगसँगै आमालई सती जाने कुरामा प्रेरित गर्दै त्यसको लागि प्रक्रियाको थालनी गर्न थालियो । आमालाई सम्झाउने, सती जानुको महत्व बुझाउने, ज्ञानका कुराहरू बताउने अघि सरे । </div>
<div>
 </div>
<div>
मैले परैबाट हेरेँ । </div>
<div>
 </div>
<div>
आमाको अनुहार सदाको भन्दा अर्कै अनौठो र डरलाग्दो भएको थियो । उहाँको हेराइ नै अनौठो र अपरिचित थियो । मलाई रोइरहेको देखेर पनि उहाँले कुनै प्रतिक्रिया व्यक्त गर्नुभएन । </div>
<div>
 </div>
<div>
आइमाईहरू गाँठो परेर रून थालेका थिए । भाउज्यूहरू पनि केही बोल्न सकेका थिएनन् । पुरूषहरू धमाधम नियम पु¥याइ कार्यसक्न व्यस्त देखिन्थे । दिन ढल्दै गएको हुँदा चाँडै तात्तातै घाट पुर्या‍उनुपर्छ, लासलाई रातभरि राख्नु हुँदैन भन्ने निर्णय निस्किरहेको थियो । </div>
<div>
 </div>
<div>
त्यहाँ उपस्थित पुरूषहरूको व्यवहार देखेर म छक्क परेको थिएँ । दाजुहरू, काकाहरू, छिमेकीहरू बाहुनहरू कसैमा पनि त्यो मृत्यु शोकले छुन सकेको थिएन । त्यो घटनामा आज एउटा कालगतिले मरेको वृद्ध पुरूषसँग एक नवयुवतीको शरीर पनि बल्नु थियो, तर तिनीहरूलाई छोएको थिएन । संवेदना, सहानुभूति, मानवता केही पनि अंकुरित हुन नसकेको त्यस युगको यो चित्रण गरिरहेको अहिलेको यो क्षणमा पनि म आफू भने झँक्रित भइरहेको छु । </div>
<div>
 </div>
<div>
मलाई बेलाबेला विचेत हुन्छु जस्तो लाग्थ्यो । एकपल्टमात्र आमाको काखमा बस्न पाए हुन्थ्यो भएको थियो तर सतीले संसारिक मोहमायाबाट आफूलाई पूर्णमुक्त गरी स्वर्गीय पतिको मात्र स्मरण गर्नुपर्ने र मृत्युपछि आफू पनि स्वर्गमा पतिकै साथ पुगिने हुनाले अब यस संसारको मायाजालबाट मुक्त हुन पुरेतहरू प्रेरित गरिरहेका थिए । आमा भने एकोहोरो टोलाएजस्तो आँखा नझिम्क्याएजस्तो, सासै नफेरेजस्तो, हलचल नगरी बसिरहनु भएको थियो । </div>
<div>
 </div>
<div>
नारीहरू रोई–रोई मेरो कपालमा हात मुसारिरहेका थिए । आमाको रूप, उमेर र मेरो बारेमा चिन्ता व्यक्त गरिरहेका थिए । उनीहरू आ–आफ्ना पतिका अनुहारमा आफ्नो आयु खोजिरहेका थिए । उनीहरूको रोदनमा, पीडामा र शोकमा आ–आफ्ना जीउँदो मृत्युको सम्भावना बगिरहेको थियो । त्यहाँ उपस्थित प्रत्येक नारी आफ्ना प्राणलाई पतिको ढुकढुकीमा गनिरहेका थिए । </div>
<div>
 </div>
<div>
कसैले सती जानुनपर्ने प्रस्ताव ल्याएनन् । सती जान्न भनी आमाले पनि कुनै विरोध गर्नुभएन । मैले काकीको काखमा मडारिँदै बुबाले आमालाई भन्नु भएको कुरा भनें । काकीले मेरो मुख थुन्दै “भो अब चुप लाग बाबु ! यहाँ तिम्रो कुरो कसैले सुन्दैन । देख्दैनौ ? यहाँ जेठाजुको लाशलाई भन्दा पनि सतीलाई हेर्न मानिसहरूको भीड लागेको छ, भोलि आपूmले पनि सती जानुपर्ने दृश्य हेर्न अभागी नारीको पनि भीड छ ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
काकी मलाई काखमा लिएर त्यसै बर्बराउन थाल्नुभयो । उहाँको आँखाबाट झरेका आँसुले मेरो कपाल भिज्यो । काकी बोल्दाबोल्दै तिखो बोल्न थाल्नुभएछ । काकाले छेउमा आएर चुपलाग् भन्ने इशारा गर्नुभयो । तर काकी झन् साह्रो–साह्रो बोल्न थाल्नुभयो– “किन चुप लाग्नु ? यस्तो अन्याय पनि कहीँ धर्म हुन्छ ? देखादेखी आफूभन्दा चालीस वर्ष कान्छी केटी उसबेला बिहे गरेर आज यस्तो कलिलो उमेरमा सती पठाउनुहुन्छ ? यस्तो सानो छोरो छ, त्यस्तो खाउँखाउँ, लाउँलाउँ भन्ने उमेर छ ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
“के गर्छेस् त ? चलेको चलन, धर्म । हाम्रा आमा–हजुरआमाले पनि भोगी ल्याएको कुरा ।” काकाले भन्नुभयो । </div>
<div>
 </div>
<div>
“स्वास्नी मर्दा लोग्नेमान्छे नाच्दै खुशी हुँदै छानीछानी कलिला केटी बिहे गरेर मोज गर्ने, लोग्ने मर्दा भने स्वास्नीले जिउँदै तिनका चितामा जल्नुपर्ने यस्तो पनि कहीँ धर्म हुन्छ ?” काकीलाई अरू आइमाईहरूले हातमा समातेर तान्दै घर पछाडी लगे । काकी निकैबेरसम्म साह्रो–साह्रो बोलिरहनुभएको थियो । </div>
<div>
 </div>
<div>
आमालाई कताकता पूजा जस्तो गर्न लगाए । शरीरमा भएभरका गहना झिकेर लगाइदिए । बेहुली जस्तै सिंगारेर नयाँ लुगा लगाइदिए । बाजा बज्न थाले । एकोहोरो शंख पनि बज्न थाल्यो । आमालाई अघि लगाइ लासलाई घाटतिर लिएर हिंडे । </div>
<div>
 </div>
<div>
म रूँदा–रूँदा रून नसक्ने भएको थिएँ । रून छोडेर टुलुटुलु हेर्न थालें । दिन क्रमशः अँध्यारो हुँदै गयो । काकीले रोक्दारोक्दै पनि म ओह्रालो कुदें । कसैले भन्दै थियो– “छोड्देउ, छोड्देउ आफ्ना आमाबावुको अन्तिम संस्कार हेरोस् ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
बीच बाटोमा एउटा देवीथान थियो । छेउमै चौतारी पनि थियो । त्यहाँ पुर्या‍एर लासलाई बिसाए । बाजा बजिरहेको थियो, शंख बजिरहेको थियो । देवीथानवरिपरि आमालाई एकफन्को घुमाएर शरीरका गरगहनाहरू फुकाए । कपालभरि थुप्रै तोरीको तेल खन्याए । नुहाएको कपालबाट पानी बगेझैं आमाको कपालबाट तेल बग्न थाल्यो । शरीरका सबै लुगाहरू खोलेर नाङ्गी बनाए । ठूला मान्छेहरू त्यसरी नाङ्गो बनेको मैले पहिलोपल्ट देखें । तर त्यहाँ आमाको नाङ्गोपनामा कुनै लाज, अश्लिलता, आदि केही थिएन । लुगा लगाएकै मानिसले झैं उहाँको इज्जत र सम्मान थियो । एकोहोरो शंख बज्न थाल्यो । लासको अघि–अघि आमालाई हिडाउँदै भीड ओह्रालो लाग्यो तमोर नदीतिर । घाटमा पुग्दा घाम पहेंलो हुनलागेको थियो । हतार–हतार मानिसहरूले चिता तयार गरे । यता बाहुनले</div>
<div>
 </div>
<div>
सतीविधिको थालनी गर्दै थिए । आमालाई पूजाकार्यमा व्यस्त गराउँदै थिए । विधि पूरा भएपछि चिताको एक कुनोमा आमालाई पलेंटी कस्न लगाइ आँखा चिम्लिएर जम्लाहात गर्न अह्राए । आमाको काखमा पिताजीको टाउको राखिदिए । </div>
<div>
 </div>
<div>
कति मलामीहरू चितामा आगो लगाएको अन्तिम दृश्य हेर्न नपरोस् भनी परपर तर्किसकेका थिए । घाम टुप्लुक्क अस्तायो । पहाडले छेलेर अलिअलि उज्यालो पनि अँध्यारो बन्यो । ठूल्दाजुले चिता सल्काउनुभयो । </div>
<div>
 </div>
<div>
चितामा धुवाँ चारैतिर फैलियो । अँध्यारोमा धुवाँको थप अध्याँरोले घाट झन् कालो भरियो । </div>
<div>
 </div>
<div>
म एउटा रूखको फेदमा छेलिएर ती सबै दृश्यहरू हेरिरहेको थिएँ । </div>
<div>
 </div>
<div>
चितामा आगो लगाइसकेपछि केही लोग्नेमान्छेहरू पनि रोएको, सुक्सुकाएको जस्तो देखें । केही समयपछि आगोले आमाबावु दुबैलाई खरानी बनाइसकेको थियो । अब म मेरो जीवनमा महाअनाथ बाँकी थिएँ । </div>
<div>
 </div>
<div>
बिहान माया गर्दै भात खुवाएर मलाई जङ्गल पठाएकी मेरी आमा अहिले बेलुका जीवित नै मेरै अघि चितामा जलेर खरानी भइसकेकी थिइन् ।</div>
<div>
 </div>
<div>
रातभरि म निदाउँन सकिनँ । </div>
<div>
 </div>
<div>
काकीले अँगालोमा चेपेर मलाई निदाउने प्रयास गर्नुभयो तर उहाँको छातीको कम्पनले नै मलाई निदाउन दिएन । छिन्–छिन्मा लामो सास फेर्दै, नाकको सिंगान पुछ्दै, घुँक्–घुँक् गरिरहनुभयो । मेरो कपालमा हात राखेर घाँटीमा गाँठो परेको आवाज निकाल्दै भन्नुभयो– “के गर्छस् नानी ! हामी आइमाईको जीवनको केही अर्थ छैन । हामीलाई गाईवस्तु, भेडाबाख्रा जत्तिको सम्पत्ति पनि मान्दैनन् । काम गर्न नसक्ने, बूढो गोरू, थारो गाईलाई पनि नमारेर बरू बेचिदिन्छन् तर हामी आमाहरूलाई हाम्रो इच्छाविरूद्ध मर्न विवश गर्दछन् । जीउँदै जलाउँछन् । आपूmलाई माया गर्ने र आफ्नो सुरक्षा दिने लोग्ने मरिसकेपछि बाँचेका अरू मान्छेहरू सबै शत्रु रहेछन्, प्राणकै शत्रु ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
काकाले सम्झाउन खोज्दा काकीले भन्नुभयो– “हामी आइमाईहरू खाली लोग्नेमान्छेको लागि मात्रै हुनुपर्ने ? लोग्नेले छोड्दा छोडिने, परचक्रीले जबरजस्ती हाम्रो इन्छाविरूद्ध घिसारेर लग्यो, हात समात्यो भने अर्काले छोएकी भएर आफ्ना लोग्नेबाट त्यागिनु पर्ने । हामीले सारा इच्छा आकाँक्ष, शरीर, श्रम सबै लोग्नेको लागि अर्पण गरेर पनि हामी उनीहरूको प्रेमका पूर्णअधिकारी हुन नपाउने । लोग्नेले जतिवटै आइमाई पनि छानीछानी स्वास्नी पार्न पाउने, आइमाईले बलिया लोग्नेमान्छेले चिताएपछि त्यसकी हुनुपर्ने, स्वास्नी मर्दा लोग्ने फुक्का हुने, लोग्ने मर्दा हामी उनीहरूको मुढोसँग जीउँदै जल्नुपर्ने । यो कस्तो थिति ?</div>
<div>
 </div>
<div>
तपाईं लोग्नेमान्छेले बनाएको कानूनमा आफ्नै आमा, स्वास्नी र छोरीको पनि सुरक्षा छैन ? आमा, स्वास्नी र छोरीहरूलाई जीउँदै जलाएर तिनीहरूको शोक मनाउने कस्तो विधान यो ? के यसलाई फेर्न सकिन्न ? आज त्यस्ती मेरी छोरीको उमेरकी जेठानीलाई तपाईंहरूले जीउँदै जलाएर आउनुभएको छ, तपाईंले आफ्नो जीउको ख्याल गर्नुभएन भने मैले जति नै जतन गरिराखेको मेरो जीउलाई जीउँदै जलाउनुपर्दैन यो नियममा ?</div>
<div>
 </div>
<div>
हामी आमाहरूले दश महिना गर्भमा बोकेर, दशधारा दुध चुसाएर, ठूलो बलियो बनाएका तपाईं छोराहरू कति सजिलै हामीलाई जलाउन सक्नुहुन्छ हँ ? के यो संसार लोग्नेमान्छेहरूकै लागि मात्रै हो । लोग्नेमान्छेको सुखको लागि मात्रै ?”</div>
<div>
 </div>
<div>
मलाई टाउकोमा हात राखेर भन्नुभयो– “छोरा ! आज तँलाई त्यत्रो माया गर्ने आमालाई यिनीहरूले जीउँदै पोलेर आए । भोलि तेरा काका मरेका दिन मलाई पनि त्यसै गरी पोल्नेछन् । त्यो दिन मलाई पोल्ने चितामा तँ पनि दाउरा मिलाउने छस्। तँ पनि भोलिको त्यस्तै निष्ठूर लोग्नेमान्छेको सानो रूप होस् आज । तर म आज तँलाई माया गर्छु, हुर्काउँछु । भोलि मलाई जिउँदै जलाउने यी हातहरूमा आज म दूधभात मुछेर राखिदिनेछु बाबु !</div>
<div>
 </div>
<div>
तर तिमी लोग्नेमान्छेहरूले सक्छौ भने–तोड यसलाई । आमालाई जलाउने यो परम्परा तोड नानी ! तिम्रो युगमा आमाहरूलाई जलाउन छोडे हुन्थ्यो ।”</div>
<div>
काका अगेनाको डिलमा बसेर आँसु पुछिरहनुभयो– केही बोल्नुभएन । </div>
<div>
 </div>
<div>
<strong>दुई</strong></div>
<div>
 </div>
<div>
तेह्र दिन काजक्रियामा बित्यो । </div>
<div>
 </div>
<div>
अलिअलि गर्दै रून बिर्सदै गए सबैले । काकीहरू भाउजुहरू पनि विस्तारै शान्त हुँदै गए । तर मेरो मनमा भने आगो बलिरहेको थियो । राति सपनामा म सधैं आमालाई देख्थें र आमाले भन्नुहुन्थ्यो– “नानी ! काकीले भनेको कुराहरू मान्नु । काकीलाई नै तैंले आमा ठान्नु ।” र काकीले भनेका ती कुराहरू मेरा मनमा बल्झीबल्झी सम्झना भइरहन्थ्यो । </div>
<div>
 </div>
<div>
काम सकिएपछि मलाई समस्याले एकैचोटि छोप्यो । आमाबावु दुबै नभएपछि दाजुहरूले घरका सबै सामान उठाएर लगे । मलाई पनि उनीहरूकैमा लिएर गए । कामभरि त काकीले मलाई आमाले झैं माया गर्नुभयो । तर सँधै म काकीसँग बस्न सक्दिनथें । दाजु–भाउजुहरूको व्यवहार त्यति राम्रो थिएन । आफूभन्दा ठूला–ठूला भतिजाहरू मलाई हेपिरहन्थे । पन्ध्रौं दिनदेखि म फेरि जङ्गलमा वस्तु लिएर जान थालें । </div>
<div>
 </div>
<div>
वस्तुतिर मेरो ध्यान जानै छोड्यो । आँखामा जतिबेला पनि आमालाई जिउँदै चितामा बसाएर आगो लगाएको दृश्य झलझली आउँथ्यो । तर खोलाको बगरमा वरिपरिबाट दुईदिन, चारदिनमा लासहरू ल्याइरहन्थे ।  मलाई ती लासहरूसँग सतीको पीडा दुख्थ्यो । </div>
<div>
 </div>
<div>
एकदिन जङ्गलमै साँझ प¥यो । वस्तुहरू अरूका बगालसँग मिसिएर घर पुगेछन्, म भने तिनलाई जङ्गलमा खोज्न थालें । खोज्दाखोज्दै पल्लो पाखातिर जानलाग्दा खोल्सोमा एकापट्टि भित्तामा पिलपिल आगो बलेको देखें । मनमा चिसो भएर डर पलाएर आयो । बिस्तारै अँध्यारोले छोप्दै लगेपछि मलाई बाघ–चितुवाको डर पनि लाग्न थाल्यो । जङ्गल पार गरेर गाउँ निस्कन झण्डै एक घण्टाको उकालो बाटो चढ्नुपथ्र्यो । </div>
<div>
 </div>
<div>
त्यो ओडारमा बलेको आगोतिर मेरो ध्यान तानिँदै गयो । त्यता जाऊँ, हेरूँ जस्तो पनि तर अर्को मनले बनझाँक्री वा भूतप्रेत हुनसक्ने शंका लाग्यो । तैपनि बिस्तारै चाल मारेर निक्कै नजिकसम्म पुगेर एउटा पोथ्राले छेलिएर नियालेर हेरें । आगोको छेउमा एउटा नाङ्गो मान्छे बसेको थियो र त्यसले आगोमा केही पोल्न लागेको थियो । वनमान्छे रहेछ । सोचेर विस्तारै त्यहाँबाट फर्कें । </div>
<div>
 </div>
<div>
निकै राति घर पुगें । वस्तु हराएको पीर थियो, डर पनि थियो । तर वस्तु बेलैमा थलोमा पुगेछन् । वस्तुमात्र थलोमा पुगेर र म नपुगेकाले दाजुहरू आँत्तिएर मलाई खोज्न हिंड्नलाई राँको तयार गर्न लागेका रहेछन्, म पुगेपछि सबै ढुक्क भए । मैले वस्तु हराएको र खोज्दाखोज्दै ढिलो भएको वृतान्त सुनाएँ । </div>
<div>
 </div>
<div>
मलाई हिजो साँझमा देखेको दृश्यले कौतुहल उत्पन्न गराएको थियो । भोलिपल्ट मैले वस्तुलाई त्यही पाखातिर लगें । वस्तुलाई चरनमा छोडेर बिस्तारै खोल्सातिर लागें । चाल मारेर म त्यस ओडारतिर गएँ । ओडारको नजिकै पुगेर भित्रतिर नियालें । ओडार धेरै ठूलो थिएन । एउटा ठूलो ढुङ्गोले एकापट्टि छाताको काम गरेको रहेछ । भित्तामा एउटा मान्छे जत्रै लामो कालो केही लडेको देखें। अलिक नजिक गएर हेरें मान्छे हो झैं लाग्यो । तर त्यो निर्वस्त्र थियो । अझ नजिक गएँ । मनमा अनौठो डर भरिएको थियो, शरीर लगभग काम्दै पनि थियो । </div>
<div>
 </div>
<div>
होशियार गर्दागर्दै पनि टेकेको एउटा ढुङ्गो लड्यो । सुनसानमा एकाएक आवाज आएकोले म पनि तर्सें । सुतेको त्यो प्राणी पनि जुरूक्कै उठ्यो । देख्नासाथ म आँत्तिएर चिच्याएँ । म चिच्याएको देखेर त्यो पनि आँत्तियो । भाग्न खोजें, लट्पटिएर हिंड्न सकिनँ । असहाय भएर त्यही प्राणीलाई हेरिरहें र त्यसलाई ट्वाल्ल परेर हेरेको हेर्यै‍ भएँ । त्यो प्राणी पनि नजिकमा आएर मलाई नै हेरिरहेको थियो । मलाई सपना जस्तो लाग्यो एकक्षण । ऐठन जस्तो पनि भयो । </div>
<div>
 </div>
<div>
तर बिस्तारै होस् आएपछि पनि त्यो प्राणी मेरो अगाडि त्यसै गरी टोलाएर बसिरहेको थियो । त्यसलाई हेर्दाहेर्दै मेरा आँखाबाट तुरूरू आँशु बग्न थाल्यो, घाँटी अवरूद्ध भयो । बोली आएन । </div>
<div>
 </div>
<div>
म देखिरहेको थिएँ –मेरी आमा मेरो अगाडि निर्वस्त्र अवस्थामा थिइन् । सती बनाएर हिंडाएकै दिनको अवस्थामा मैले आमालाई आफ्नो अगाडि देखें । तर त्यो सपना थिएन र उनी भूत पनि थिइनन् । एकशब्द नबोली मलाई टोलाएर हेरिरहेकी देखेपछि एकाएक मैले उनलाई अँगालो हालें । झक्झकाएँ हल्लाएँ । विस्तारै उनमा होस् फर्केजस्तो हुँदै गयो । </div>
<div>
 </div>
<div>
निकैबेरपछि आमाले मलाई अँगालो हाल्नुभयो र रून थाल्नुभयो । उहाँको रूवाइले जङ्गल थर्केजस्तो लाग्यो । गालामा निधारमा जतासुकै चुम्मा गर्दै आमाले मलाई छातीमा टाँसेकोटाँसेकै गर्नुभयो । कति समय बित्यो थाहा भएन । रूँदारूँदै दुबैजना थाकिसकेका थियौं । </div>
<div>
 </div>
<div>
अचम्भित हुँदै सोधें– “तपाईलाई त जिउँदै चितामा जलाएका थिए, कसरी बाँच्नुभएको ?”</div>
<div>
 </div>
<div>
आमाले भन्नुभयो– “आगोले, धुवाँले पोल्न थालेपछि, आँत्तिएर पानीमा फाल हानें । पानीले अलिक तलसम्म बगाएर लग्यो । पौडिएर किनारमा निस्कें । अँध्यारो भइसकेको थियो, माथि बगरमा मलामीहरूले चितालाई घोचिरहेका थिए । खोलाको चिसो पानीले शरीर अररो हुनलागेको थियो । </div>
<div>
 </div>
<div>
झन्–झन् अँध्यारो बढ्दै आयो । पर बगरमा मलामीहरू देखुन्ज्यालसम्म त तिनीहरूले नदेखी भागेर बाँच्न पाएको खुशी पनि र तिनीहरूको सादर दुबै थियो । जब चिताको आगो झ्यापझुप निभाएर फर्के– म यो अँध्यारो बगर, जंगलका बीचमा एक्ली छोडिएँ । उनीहरूले त मलाई पोलेर मारेर गएका थिए तर म यता बाँचिरहेकी थिएँ । अनि रातभरि एउटा रूखमा चढेर बसेंं । बिहान उत्रेर सुरक्षित</div>
<div>
 </div>
<div>
ठाउँको खोजी गर्दै यही ओडारमा आइपुगें ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
आमाले आफ्ना दुःखका कथाको विस्तार लगाउनु भयो । </div>
<div>
 </div>
<div>
मेरी आमालाई सग्लै र जीउँदै पाएपछि खुशीको सीमा रहेन । तर आमालाई निर्वस्त्र र एक्ली यस्तो घनघोर जंगलमा एक्लै छोड्नुपर्दा म फेरि  साह्रै व्यथित भएँ । आमाले मलाई यो कुरा कसैलाई भन्दा पनि नभन्नू र अबदेखि यहाँ नआउनू म जतिन्ज्याल बाँच्छु, बाँच्छु कुनै दिन त बाघ, चितुवाले खाई नै हाल्ला । तर नानी ! जीवनमा कहिल्यै नआँत्तिनु, हार नखानु, जुधेर बाँच्नु भनेर सम्झाउनु भयो । </div>
<div>
 </div>
<div>
तर मैले उहाँको कुरा मानिनँ । मैले आमालाई सम्झाएर भरे नै घरबाट लुगा, कपडा र खानेकुरा लिएर आउँछु तर यो कुरा कसैलाई नभन्ने वचन दिएँ । हामी यस ठाउँबाट टाढा कतै भागेर जानुपर्छ, यो ठाउँ छोड्नुपर्छ भनी आमालाई सम्झाएँ । </div>
<div>
 </div>
<div>
त्यो साँझ मैले बेलैमा वस्तु गोठमा पुर्या‍र्एँ । वस्तु बाँधेर घाँससाँस हालेपछि म काकाको घरतिर लागें । आज उतै बस्छु भनी बताएर म हिडें । </div>
<div>
 </div>
<div>
साँझमा आएको देखेर काकीले सोध्नुभयो । </div>
<div>
 </div>
<div>
काकीलाई देख्नेबित्तिकै मेरा आँखाभरि आँसु भरिएर आयो । काकीले टाउकोमा हात राखेर “आमाको न्यास्रो लाग्यो क्यार, आइज बस् ।” भनेर भित्रै लैजानुभयो । काकीबाहेक सबैले खाना खाइसकेका रहेछन् । मैले र काकीले खाना बाँडेर खायौं । </div>
<div>
 </div>
<div>
खाना खाइसकेपछि आँखाको आँसु पुछ्दै भने– “काकी आज मलाई तपाईसँग सुताउनु ल !”</div>
<div>
 </div>
<div>
काकीले मायालाग्दो पाराले हेर्नुभयो र देब्रे हातले आँखा पुछ्दै भन्नुभयो– “हुन्छ तँ मसँगै सुत्नु ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
दिनभरि कामले थाकेकाले होला सुतेको एकक्षणपछिदेखि नै प्रायः सबैजना निदाएर घुर्न थालिसकेका थिए । काकी पनि निदाइसक्नुभएको थियो । मेरा आँखा भने अँध्यारोमा टुलुटुलु हेरिरहेका थिए । काकीलाई कसरी भनौं, के गरी भनौं भन्ने कुराले म साह्रै नै छट्पटाइरहें । काकीले त्यस कुरालाई कसरी लिनुहुने हो भन्ने पनि मनमा पीर थियो । </div>
<div>
 </div>
<div>
आँट गरेर काकीलाई बिस्तारै ब्यूँझाएँ । बिस्तारै काकीको कानमा साउती गरेर सबै कुरा भनें । मेरो कुरा सुनिसकेपछि काकी जुरूक्क उठेर बस्नुभयो । बत्ती बाल्नुभयो । एकलोटा चिसो पानी पिउनु भयो । उहाँलाई खल्खल् पसिना आएको थियो, लामो–लामो सास फेरिरहनुभएको थियो ।</div>
<div>
 </div>
<div>
मैले भनें– “काकी ! मलाई तपाईका पुराना लुगाहरू दिनु, भोलि म आमालाई पु¥याइदिन्छु ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
काकीले भन्नुभयो– “भोलि तँसँग म पनि जान्छु बाबु ! मलाई पनि लिएर जा ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
मनमा खुशी यति लाग्यो कि मुटु नै घाँटीसम्म सोहोरिएर आएजस्तो भयो ।</div>
<div>
 </div>
<div>
“तर काकी यो कुरा कसैलाई पनि नभन्नु भनेको छ आमाले ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
“यस्तो कुरा पनि अरूलाई भन्नुहुन्छ त लाटा । अरूले थाहा पाए, भेटे भने फेरि मारी दिने छन् । भन्नु हुँदैन ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
बिहानै उठेर म दाजुहरूको घरतिर लागें । खाना खाएर सदाझैं वस्तु लिएर जङ्गलतिर लागें । तल पँधेरोमा काकी पर्खिरहनुभएको थियो । उहाँले एउटा पोको दिँदै भन्नुभयो– “मैले त्यो ठाउँ देखेकी छु, भरेतिर घाँस काट्न म त्यसैतिर आँउछु । आमालाई म आउन्ज्याल पर्खेर बस्नु भन्नु ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
मैले टाउको हल्लाएँ । </div>
<div>
 </div>
<div>
आमा रूखका स्याउलाहरूले छोपिएर बसिरहनुभएको थियो । </div>
<div>
 </div>
<div>
अघिल्लो दिन निर्वस्त्र र विक्षिप्त अवस्थामा भेटिनुभएकी आमा भोलिपल्ट उज्यालो अनुहार भएकी, लजालु जस्ती तर गम्भीर शोकले थिचिएकी भएर बसिरहनुभएको थियो । </div>
<div>
 </div>
<div>
वस्तुलाई जतासुकै जाउन् जस्तो गरी जङ्गलमा छोडेर मानिसहरूबाट छेलिंदै म हतार–हतार त्यहाँ पुगेको थिएँ । </div>
<div>
 </div>
<div>
आमाले मलाई यसरी हेर्नुभयो, मानौं उहाँले मलाई पहिलोपल्ट देखिरहनु भएको हो । यस हालतमा पनि जीवनसँग टाँसिएको उहाँको प्राणले शायद मलाई दह्रो आधार पायो । </div>
<div>
 </div>
<div>
हतार–हतार पोको फुकाएर आमाको अघि राखिदिएँ । पोकोभित्र लगाउने गुन्यु, चोलो, पटुका, ओढ्ने मजेत्रो आदि लुगाफाटो र एउटा बटुकोमा बाहिर कपडाले नै बाँधेर खीर पठाएको रहेछ । ती सबै कुरा देखेर आमाको अनुहार केटाकेटीको जस्तै झट्ट खुशी भयो र चाँडै ठूलो मान्छेको जस्तो भावुक बन्यो । धेरैबेरसम्म नपुछिकन आँखाबाट आँशु बगिरहन दिनुभयो । </div>
<div>
 </div>
<div>
आमाको अवस्था हेर्न सक्ने खालको थिएन । म अर्कोपछि फर्किएँ र तल तमोर नदीको पानीमा उठेका ठूला–ठूला भुल्कोहरू हेरिरहन थालें । पानीको त्यस बहावसँगै बगेर टाढा धेरै टाढा यस ठाउँका कोही पनि आफन्तले नदेख्ने र नचिन्ने ठाउँमा पुग्न पाए हुन्थ्यो लाग्यो । </div>
<div>
 </div>
<div>
आमाले पहिला लुगा लगाउनुभयो । राम्ररी उनै आमा देखें आँखाले । कत्ति दिनदेखिको भोक थियो होला भुँडीमा । पहिला एउटा पातमा अलग्गै खीर मलाई भाग लगाइदिएर खपाखपी खानुभयो । हेरिरहें उहाँले खाएको । कहिल्यै जीवनमा अन्न खान नपाएझैं खानुभयो । कठैबरी मेरी आमा ।</div>
<div>
 </div>
<div>
काकीले नै त्यो सब पठाएको भनेपछि आमा झन् अचम्भित हुनुभयो । पिताजीको स्वर्गवास हुनुभन्दाअघि आमा र काकीको त्यति मेल थिएन । कहिलेकाँही ठाकठुक परिरहन्थ्यो । आमा भन्नुहुन्थ्यो– “आपूmभन्दा जेठी–जेठी देउरानीहरूसँग खटेर खान नसक्ने भएँ । बरू यस ठाउँबाट टाढा बसाइँ जान पाए पनि हुन्थ्यो ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
बुबा भन्नुहुन्थ्यो– “आफन्तलाई छोडेर यो बूढेसकालमा तँ जस्ती कलिली स्वास्नी र बालक छोरोलाई लिएर कहाँ जानु ? यहाँ त हुर्केका छोराहरू छन्, आफ्नो पैतृक थलो हो ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
तर आज त्यही देउरानीको त्यो उपकार देखेर होला आमा टोलाउनुभयो । </div>
<div>
 </div>
<div>
मैले उसैदिनदेखि काकीले मलाई गरेको मायाको कुरा सुनाएँ । </div>
<div>
 </div>
<div>
मैले भनें– “आमा ! अब हामी यस ठाउँबाट टाढा भाग्नुपर्छ । परदेश लाग्नुपर्छ । हामीलाई नचिन्ने मान्छेहरू भएका ठाउँमा जानुपर्छ । म अर्काको नोकर बसेर पनि तपाईंलाई पाल्नसक्छु । बस्तु हेर्ने,</div>
<div>
 </div>
<div>
घाँस काट्ने, जे काम पनि म गर्न सक्छु तर आमा ! तपाईंलाई यस जंगलमा वनमान्छे जस्तो अब म एकरात पनि छोड्न सक्दिनँ । </div>
<div>
 </div>
<div>
केही बोल्नुभएन । </div>
<div>
 </div>
<div>
पर्खेर बसिरहेका थियौं काकीलाई । </div>
<div>
 </div>
<div>
पारिपट्टिबाट एकोहोरो शंख बजेको, बाजा बजेको सुनियो । मन चिसो भएर आयो । नियालेर हे¥यौं । एउटा वरपिपलको चौतारीमा एकफेरो लगाएर लास बोकी मलामीहरू खोलातिर झरिरहेका थिए । </div>
<div>
निकै तल आइसकेपछि देख्यौं– लासको अघिअघि एउटी सती पनि हिंडिरहेकी थिइन् । त्यो देखेपछि आमा र म दुबै थरथरी काम्न थाल्यौं । मैले आमालाई अँगालो हालें । आमाले मलाई जोडसँगले अठ्याउनु भयो । टाढै थिए– खोलापारी । तिनीहरूको कुरा सुन्न सकिन्न थियो तर भर्खरै हामीले भोगिसकेको त्यो प्रक्रियाको एक–एक अर्थ स्पष्ट थियो । <span class="Apple-tab-span" style="white-space: pre;"> </span></div>
<div>
 </div>
<div>
आमाले भन्नुभयो– “नानी ! ती सती आज भाग्न सक्दिनन्– दिउँसो छ ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
हेर्दाहेर्दै मलामी बगरमा पुगे । बाटैदेखि ठुटामुडाहरू काँधमा हाल्दै झरेका उनीहरूले एकैछिनमा चिता तयार गरे । बाहुन सती विधिमा लागिसकेका थिए । दिन ढल्दै जाँदै थियो । नियमानुसार नै सतीलाई पहिले चितामा एकछेउमा चढाएर पलेंटी कसेर बस्न लगाइयो । त्यसपछि लासको टाउको उनको काखमा राखेर सुताइयो । </div>
<div>
 </div>
<div>
छोरा चाहिँले होला, बाबुको मुखमा दागबत्ती दिएर आगो झोस्यो र अलिक पर पुगेर बगरमा पुर्लुक्क ढल्यो, केही मानिसहरूले उठाएर खोलाको पानीमा लगेर चोबले । मलामीहरू अलिक पर गाँठो परेर</div>
<div>
बसेका थिए । एकैछिनमा उनीहरू ज¥याक–जुरूक्क उठेर बगरमा कुद्न थाले । किन तिनीहरू कुदे भनेर नियालेर हे¥यौं । </div>
<div>
 </div>
<div>
पर....र.....र । बगरमा उँधै–उँधै एउटी निर्वस्त्र, कपाल फुकाएकी आइमाई कुदिरहेकी देखियो । अघि कतिबेला तिनी चिताबाट हामफालेर भागिछन् । बेहोस् भएको छोरालाई मलामीहरूले स्याहार गर्न लाग्दा सती चिताबाट निस्केर भागेको तिनीहरूले चाल पाएनछन् क्यार । </div>
<div>
 </div>
<div>
होहल्ला गर्दै बलिया, दह्रा लोग्नेमान्छे बगरमा कुद्न थाले । </div>
<div>
 </div>
<div>
एउटा मान्छेले परबाट एउटा ढुङ्गो हान्यो, त्यसले लागेन । त्यसपछि अर्कोले हान्यो–लागेन । निक्कै नजिक पुगिसकेकोले हान्यो–तिनको ढाडमा लाग्यो । ढुङ्गाको तोडले हुत्तिदै अलिक पर पुगेर घुँडा टेकिन् । उठ्नै नपाई अर्को ढुङ्गो उनको टाउकोमा लाग्यो । तैपनि उठेर बालुवामा कुद्न खोजिन्– सकिनन् । त्यसपछि अर्को ढुङ्गोले फेरि टाउकोमा लाग्यो । तिनी बगरमा ढलेर छटपटाउन थालिन् ।</div>
<div>
 </div>
<div>
तिनचारजना मानिसले बोकेर कुदाउँदै लिएर गए र बलिरहेको चितामा फालिदिए । चितामा पनि छट्पटाउँदै थिइन् । </div>
<div>
 </div>
<div>
मलाई समातिरहेका आमाका हात लुला भए । यसो फर्केर हेरें– आमा बेहोस भइसक्नुभएको थियो । </div>
<div>
 </div>
<div>
छेउमै आमाले नै खोस्र्रिएर बनाएको कुवाबाट एउटा पातमा पानी उघारेर ल्याएँ । मुखमा, हातखुट्टामा छर्किदिएँ । केही छिनपछि उहाँले पुलुक्क आँखा हेर्नुभयो । </div>
<div>
 </div>
<div>
त्यसैबेला खोल्सापट्टि मानिस बोलेको आवाज सुनें । आवाज काकीको थियो– “पापी, दुष्टहरू ! उछित्तो परोस् तिनीहरूको । एउटी अबलालाई कुटीकुटी मारेर चितामा चढाउने ! तिनीहरूको हातमा किरा परोस्, कोड निस्कोस् । तिनीहरूका स्वास्नीहरू नहुन्, सन्तान नहुन् ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
काकीको पछिपछि काका पनि हाम्रो छेउमै आइपुग्नु भएको थियो । काकालाई समेत देखेपछि मेरो जीउ डरले अररो भयो । आमाको अनुहार हरियो भयो । बित्थामा काकीलाई भनेछु भन्ने पश्चाताप लाग्यो । ओठमुख स्याप्पै सुक्यो । एकोहोरो भएँछु । काकीले भन्नुभयो– “नडरा बाबु ! काकाले केही गर्नुहुन्न । तिमीहरूको उद्धार गर्नुहुन्छ ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
काकाको आँखाभरि आँसु थिए । उहाँ बोल्न सक्नुभएको थिएन । </div>
<div>
 </div>
<div>
“यो नियम हामी दुईचार जनाको बसमा छैन । यसमा २÷४ जनाको व्यक्तिगत दोष मात्र छैन । यसलाई हटाउन सबै एकजुट हुनुपर्छ । स्वास्नीलाई माया गर्ने प्रत्येक लोग्नेमान्छेले आफ्नो मृत्युपछि स्वास्नीको विजोग नहोस् भन्ने सोच्नुपर्छ ।” काकी एक्लै बर्बराइरहनुभएको थियो । </div>
<div>
 </div>
<div>
काका छेउमा आएर आमाको खुट्टा ढोक्नुभयो । केही बोल्नसक्नुभएन ।</div>
<div>
 </div>
<div>
आमाले भन्नुभयो– “कान्छी ! म अभागीको आशिष त के लाग्ला र ? तैपनि तिमीले ठूलो गुन लायौं । सुखसुविधा भएको बेला हामी बाझ्यौं, झगडा पनि ग¥यौं, तर तिमीभित्र यति राम्रो मन पनि रहेछ, तिम्रो कल्याण होस्, चिताएको पुगोस् । पतिभन्दा अगावै तिम्रो मृत्यु होस् । सती बनेर चितामा चढ्न नपरोस् । तिमीलाई जीवनमा दुःख भन्ने कहिल्यै नहोस् । छोराहरू ज्ञानी बनुन्, देउरानी भयौ तर तिमी मेरी आमा नै हौ, पूर्वजन्ममा आमा थियौ, अर्को जन्ममा म तिम्री आमा बन्न पाऊँ ।” यस्तै अनेक कुरा बर्बराइरहनुभयो  आमा ।</div>
<div>
 </div>
<div>
काका केही बोल्नुभएन । काकीले पोल्टाबाट थैली झिकेर त्यहाँबाट केही पैसा आमाका हातमा राखिदिंदै भन्नुभयो– “यो पैसा जतनले राख्नु । जहाँ पुग्छौ, त्यहाँँ यसलाई फारूसँग खर्च गरेर जीविका चलाउनू । आपूmलाई दह्री पार्नु । रून्चे, हुतिहारा र डरछेरूवा बनाउनु हुँदैन । बाँच्ने संघर्षमा जस्तो सुकैसँग पनि जुध्न तयार हुनुपर्छ । हारे मरिन्छ, जीते बाचिन्छ । निरीह, कमजोर र लाचार हुनु भनेकै कमजोरी हो । हात्तीलाई माउतेले किन हेप्छ, त्यो नडराउने भए माउतेको केही लाग्छ ? </div>
<div>
 </div>
<div>
जङ्गलै–जङ्गलको बाटो भएर धरान निस्कनू । बर्षैपिच्छे नून लिन जाने गरेको बाटो देखेकै छ । धरानतिर प्रशस्त काम पाइन्छ भन्छन्– आमाछोराले त्यतै काम गरी खाए पनि हुन्छ । यताबाट नून लिन जानेले चिन्छन् जस्तो लागे उत्तैबाट वीरगन्जतिर वा भारत पसी आछामतिर गए पनि हुन्छ । जहाँ पुगेपनि यो छोरालाई हुर्काउने प्रयत्न गर्नू ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
अन्त्यमा काकाले भन्नुभयो– “भाउज्यू ! परम्परालाई छोड्न हत्तपत्त कोही तयार हुँदैन रहेछ । आफ्ना परिवारकालाई सती बनाएकाहरूले अर्काको घरमा मरौ परे जबरजस्ती सती बनाउन खोज्दा रहेछन् । हामीलाई माफ दिनू । मलामीहरू सबैलाई क्षमा दिनू । यो कुरो हामी जोइपोइबाहेक अरू कसैलाई थाहा छैन, हामी यो कसैलाई भन्ने छैनौं ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
आमाले काकीलाई अँगालो हाल्नुभयो । काकी र आमा धेरैबेरसम्म रोइरहे । आमाछोरी छुट्टिन आँटे झैं बिलौना गाए । काकाले मलाई पनि केही खुजुरा पैसा गोजीमा हालिदिनुभयो । मेरो टाउकोमा हात राखेर आर्शिवाद दिँदै केही नबोलेर आँखा पुछिरहेर काकाले हामीलाई बिदा गर्नुभयो । </div>
<div>
 </div>
<div>
घाम एकजुवा जति बाँकी हुँदा काकाकाकीबाट बिदा भएर आमा र म जङ्गलै–जङ्गल संक्रान्तिबजारतिर लाग्यौं । </div>
<div>
 </div>
<div>
माथि तामाङ गाउँमा पुग्दा ठूलोसाँझ परिसकेको थियो । फर्केर हे¥यौं , </div>
<div>
 </div>
<div>
तल दुई पहाडको फेदीमा तमोर नदी सधैं जस्तै नै ठूलो स्वरले सुसाउँदै आफ्नो पूरा गति लिएर बगिरहेको थियो । एकक्षण पनि नरोकिएर नदी कहीै पुग्ने हतारले आत्तिँदै दक्षिण ताकेर बगिरहेको थियो । </div>
<div>
 </div>
<div>
मलाई सञ्च भयो । आमाको अनुहारमा पनि नयाँ कान्ति पैmलिएको थियो जीवनको । </div>
<div>
 </div>
<div>
<strong>तीन</strong></div>
<div>
 </div>
<div>
अन्तिमको एकप्याराग्राफ जति अक्षर दुलो परेकाले पढ्न सकिनँ । </div>
<div>
 </div>
<div>
तर मेरो आँखाबाट अघि कतिबेलादेखि आँशु बग्न खोजिरहेको रहेछ  । टेलिभिजनको धाराबाहिक सकिन–सकिन लागेको रहेछ । छोरो दिपलेशले हाँस्दै मेरो आँखातिर औंलो देखाएर भन्यो– “ऊ बुबा रूनु भो, रूनु भो, कुरी कुरी ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
टि.भी. हेरिरहेको बेला कुनै दृश्यमा भुराहरूले आँखाभरि आँशु पारेको देखाउँदै म जिस्क्याउने गर्थें । आज उसले मलाई त्यसको बदला लिन खोज्दै थियो । </div>
<div>
 </div>
<div>
साँच्चै नै मेरा आँखाबाट पुर्लुक्क–पुर्लुक्क दुई थोपा आँशु झरे । आमा, सीताजी लगायत सबै हाँसे । एकछिनपछि आमाले भन्नुभयो– “तिमेरूको बावु केही काम लाग्दैन । साना साना कुरा पनि सहन सक्दैन । छोरो मान्छे भएर कहीं यस्तो पिलपिले हुन्छन् ? तर यो सानैदेखि यस्तै हो ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
मैले आमाको अनुहार एकोहोरो हेरें । जति आमालाई हे¥यो त्यति आँशु झर्न थालेपछि म बाथरूमभित्र पसें । धाराबाहिक पनि सकिएछ । केटाकेटी धाराबाहिकको अन्तिम घटना भन्न खोज्दै थिए । मैले त्यति चासो राखिनँ । <span class="Apple-tab-span" style="white-space: pre;"> </span>आजको मेरो रूवाई देखेर सीताजी छक्क परिछन् । धेरैबेरसम्म कर गरेर सोधिरहिन् । तर मैले केही भन्न सकिनँ । एकातिर कोल्टे फर्केर सुतें । निदाएजस्तो गरें । तर आधारातसम्म पनि म ब्यूँझै थिएँ र बीचबीचमा झकाउँदा तर्संदै ब्यूँझदै भएँ । </div>
<div>
 </div>
<div>
बिहान उठ्दा पनि मेरो मन भारी थियो । दिन रमाइलो लागेन । ठूलै कुराले थिचिरहेजस्तो भयो । सदा बोलिरहने होहल्ला गरिरहने म, आफैंलाई पनि अचम्म लाग्ने गरी मौन भएँ । बिहान एकदुईपल्ट सीताजीले गुपचुप बारेमा जिज्ञासा राखिन्– केही भन्न सकिनँ । </div>
<div>
 </div>
<div>
खाना खाएर अफिस हिंड्ने बेलामा सीताजीलाई भनें– “सीता ! भरे यो झोलाधनी आए भने म नआउन्ज्यल जान नदिनू । आज राति हाम्रैमा बस्नु भन्नू । झोला लुकाएर भए पनि रोकिराख्नु बुझ्यौ ।”</div>
<div>
सीताजी केही बोलिनन् । म सरासरी अफिसतिर लागें । </div>
<div>
 </div>
<div>
बेलुका अफिसबाट फर्किंदा मन निकै हलुङ्गो भएको थियो । मलाई आँगनमा देख्नासाथ हाँसे–हाँसे जस्तो, कस्तो–कस्तो उदासी अनुहार बनाएर सीताजीले भनिन्– “तपाईं हिजो राति रोएको कुरा हामीले थाहा पायौं ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
म उनीसँग नबोली सरासर बैठक कोठाभित्र पसें । पछिपछि आमा र सीताजी पनि पसें । </div>
<div>
 </div>
<div>
मैले चुपचाप झोलाबाट फ्रेम गरिएको फोटो निकालेर पृथ्वीनारायण, त्रिभुवन, महेन्द्र र विश्वेश्वरप्रसाद कोइरालाका बीचमा टाँसिदिएँ । आमा र सीताजीले निकै बेरसम्म फोटो हेरेपछि आमाले सोध्नुभयो– “नानी यो फोटो कसको हो ? किन ती ठूला मान्छेको माझमा टाँसेको ?”</div>
<div>
 </div>
<div>
मैले आमाको अनुहार एकपल्ट फेरि नियालेर हेरें । त्यस फोटोलाई पनि हेरें र भनें– “यिनको नाम चन्द्रशमशेर हो । यिनले नै दिएको आयु बाँचिरहनु भएको छ तपाईं, २०३३ साल कार्तिक २ गतेदेखि आजसम्म । सतीप्रथाको उन्मुलन गर्ने महान् मान्छे यिनै हुन आमा ।”</div>
<div>
 </div>
<div>
आफैलाई लाग्यो– फेरि आँखा रसाउन खोज्दैछन् ।</div>
<div>
 </div>
<div>
म उठेर बाहिर निस्कें । सासूबुहारी एकअर्काको अनुहार हेर्दै र भित्ताको तस्वीर हेर्दै गरिरहेका थिए । </div>
<div>
 </div>
<div>
 </div>
<div>
<strong><em>साभारः समकालिन साहित्य (साउन–भदौ–असोज, २०५८)</em></strong></div>
<div>
 </div>
<div>
<em>(<strong>झोला  </strong>कथामाथि भर्खरै फिल्म बनेको छ।)</em></div>
</div>
<br />
श्रोत सेतोपाटी . कम </div>

झोला कथा पूर्ण पाठ

झोला कथा पूर्ण पाठ

झोला कृष्ण धराबाशी Share अफिसबाट फर्किंदा साँझ परिसकेको थियो । बाटामा भेट भएका साथीभाइहरूसँग कार्यालयका, देशका, सरकारका आ...

गणेश पौड्याल को एक मुक्तक

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFyhAVy4EUnqCbdBp5DtKrxRGLLbkRkO3uccWX3EF49n1xobA7Ti_in7PhtfQk7qJwoQlcdTsFdt2yBjBa1RuSfmK75ir36Cu09Vk7ql8rlav8Q6m5fT12Mq5sGjnFNXLUEhX8sdHfa3_u/s1600/rockiron.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFyhAVy4EUnqCbdBp5DtKrxRGLLbkRkO3uccWX3EF49n1xobA7Ti_in7PhtfQk7qJwoQlcdTsFdt2yBjBa1RuSfmK75ir36Cu09Vk7ql8rlav8Q6m5fT12Mq5sGjnFNXLUEhX8sdHfa3_u/s320/rockiron.jpg" /></a><br />
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<br />
मुक्तक <br />
<br />
मलिन कलिला मुहार सम्झन्छु <br />
भोकै मरेका अनुहार सम्झिछु<br />
एक गाँसकोलागी लाखौ नेपालीले<br />
त्यो मुर्ति संगको गुहार सम्झन्छु <br />
<br />
गणेश पौड्याल <br />
<br />
सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित। </div>
</div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

गणेश पौड्याल को एक मुक्तक

गणेश पौड्याल को एक मुक्तक

मुक्तक मलिन कलिला मुहार सम्झन्छु भोकै मरेका अनुहार सम्झिछु एक गाँसकोलागी लाखौ नेपालीले त्यो मुर्ति संगको गुहार सम्झन्छु गणेश पौड...

नरनाथ लुइँटेल को एक आनुरोध

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<span class="userContent"></span><br />
<h2 style="text-align: left;">
<span class="userContent">
<a aria-haspopup="true" aria-owns="js_2" data-hovercard="/ajax/hovercard/user.php?id=1452574910" href="http://www.facebook.com/narnathl" id="js_3">Narnath Luitel</a></span></h2>
<span class="userContent">
</span><br />
<h2 style="text-align: left;">
<span class="userContent">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDB9Q2fpoTCX6spdeMtwK4pYzpB3o0n-ImM5nlrAwWICAFGaxqI4e5h_nC8EqJpiUle7diChQ6W8-NzqXANMQ-ozt8HQamtzE_-e4Y3XJVJXzmfQewsThjAjveAgswTrCNQFa538iiW7lG/s1600/283766_10200768552563479_1039736468_n.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDB9Q2fpoTCX6spdeMtwK4pYzpB3o0n-ImM5nlrAwWICAFGaxqI4e5h_nC8EqJpiUle7diChQ6W8-NzqXANMQ-ozt8HQamtzE_-e4Y3XJVJXzmfQewsThjAjveAgswTrCNQFa538iiW7lG/s320/283766_10200768552563479_1039736468_n.jpg" /></a>
<br /><br /> मृत्युको मुखबाट जो उम्किन चाहन्छन्</span></h2>
<span class="userContent">
</span><div style="text-align: left;">
<br />
<span class="userContent">   नरनाथ लुइँटेल</span><br />
<br />
<span class="userContent">‘घण्टी बज्दैछ</span><br />
<span class="userContent">मृत्युको सूचनामा</span><br />
<span class="userContent">कसरी सहूँ ?’</span><br />
<span class="userContent">(साकुरा र सुस्केरा– २०५९)</span><br />
<span class="userContent">स्रष्टा रेणुका भट्टराईले आजभन्दा एघार वर्षअघि लेख्नुभएको यो हाइकुले व्यक्त गर्न खोजेको पीडानुभूतिको पात्र अहिले भट्राई आफैं बन्नुभएको छ, कति दुःखद प्रसङ्ग !! मन, विचार र भावना मिल्ने जीवन साथी रोजेर बाह्र वर्षअघि दाहालको दैलोमै विल्कुल साहित्यिक वातावरण बीच बिके पाल्पालीसित बिहे भएको थियो रेणुकाको । घनघोर अपठेरा र अभावग्रस्त दिनहरूमा पनि कुनै आँच आएन उनीहरूको दाम्पत्य जीवनमा । अक्षरको कर्मक्षेत्रमा यो जोडी निरन्तर साथै रह्यो । पेरोल (साहित्यिक प्रकाशन), नेपाल बोर्डर (पहिले मासिक र पछि साप्ताहिक), राजधानी र राजधानी बाहिरका धेरैजसो साहित्यिक कार्यक्रमहरूमा पनि यो जोडी साथै देखिन्थ्यो । छ महिना नाघ्न लाग्यो, अर्कै दुःखद प्रसङ्गले पार पाइ नसक्नु आँसुको समुद्रमा हेलिएको छ अहिले यो जोडी । </span><br />
<span class="userContent">०००   </span><br />
<span class="userContent">वि.सं. २०३२ असोज ६ गते पाल्पाको सोमादी वडा नं. ६ मा जन्मिएर राजधानी काठमाडौंलाई आधारथलो बनाई पत्रकारिता र साहित्य सिर्जना एवम प्रकाशनमा समर्पित सिर्जनशील प्रतिभा हुनुहुन्छ स्रष्टा रेणुकाका पति बिके पाल्पाली । पाल्पाली मिर्गौला सम्बन्धी दुसाध्य रोगको शिकार भएर विगत छ महिनादेखि बिस्तरामा हुनुहुन्छ । पत्नी रेणुकाले स्रष्टा एवम् शुभचिन्तकहरूबाट आर्थिक सहयोग जुटाएर बिकेलाई दिल्लीस्थित मेदान्त अस्पतालसम्म पु¥याउनुभयो । उपचारकै क्रममा पाल्पालीमा सुगरले आक्रमण ग¥यो, प्रेसरले झम्टियो र मृगौलाको उपचारमा अर्को अवरोध सिर्जना भयो । मेदान्त अस्पतालका चिकित्सकले उहाँका दुईवटै मिर्गौला फेर्नु पर्ने हालतमा रहेको बताएका छन् । रेणुका आफ्नो एउटा मिर्गौला दिएर पनि बिकेलाई बचाउन चाहनुहुन्छ । तर सुगर नियन्त्रणमा नआई यो सम्भव छैन । त्यो भन्दा पनि ठूलो कुरा त पाल्पाली परिवारसँग मृत्युलाई जित्ने गरेर उपचार गर्ने खर्च छैन ।</span><br />
<span class="userContent">कोटेश्वर, महादेवस्थानको एककोठे डेरा । भान्सा, पुस्तक र पत्रपत्रिकाको स्टोर, साथीभाइ आउँदा भेट्ने बैठक कोठा, सानीछोरी सुधाले हारमोनियम बजाउँदै रियाज गर्ने सङ्गीतकक्ष र आराम गर्ने बेडरूम बस् सबै यही यौटा कोठा । अहिले अक्षरकर्मी स्रष्टा पाल्पाली यही कोठामा छटपटाई रहनुभएको छ । बिना रोगको जाँच–उपचारमा मन्त्री र सांसदहरूका लागि करोडौं खर्चने यो राज्यलाई पत्तो छैन, दुई दशकदेखि भाषा साहित्य र पत्रकारितामा श्रम, समय र सिप अर्पण गरिरहेको एउटा होनहार व्यक्तित्व १०/१५ लाख रूपैयाँ खर्च गर्न सक्ने आर्थिक आधार नभएका कारण असमयमै मृत्युसँग लाप्पा खेलिरहेको छ ।</span><br />
<span class="userContent">०००</span><br />
<span class="userContent">‘जब म मर्छु</span><br />
<span class="userContent">कटुसको रूखमा</span><br />
<span class="userContent">देश नै रून्छ ।’</span><br />
<span class="userContent">(‘चार्लीको चिठी’ हाइकुसङ्ग्रह– २०६०)</span><br />
<span class="userContent">जापानी शैलीको हाइकुलाई नेपाली अभिव्यक्तिमा ढाल्न पर्याप्त योगदान दिने बिके पाल्पालीले २०६० सालमा आफ्नै मृत्यु बारेको कल्पनालाई माथिको हाइकुमा यसरी उतार्नु भएको थियो । तथापि पाल्पाली अहिलेसम्म जीवित हुनुहुन्छ । प्रिय बिके, कोही नमरीकन देश कहाँ रून्छ र ? कोही नमरेसम्म देश कहिले पो राएको छ र ? मात्र ऊ रून तपाइँको मृत्यु पर्खिरहेको छ । दुई दशकदेखि पत्रकारितामा क्रियाशील तपाइँको अवस्था हेर्न सूचना तथा सञ्चारमन्त्री नामको कुनै पुतला आयो त तपाइँको यो डेरामा ?    </span><br />
<span class="userContent">पाल्पालीको पछिल्लो यो दूरावस्थाबारे सञ्चार माध्ययमहरूमा बाक्लै समाचार आइरहेका छन् । समाचार र जानकारीले कसकसका मनमा के कस्तो संवेदना उमा¥यो कुन्नि थाहा छैन । मैले चाहिँ उद्वेलित हुँदै बेलुका रेणुका भट्टराईलाई फोन गरेँ र उहाँको डेराको अवस्थितिबारे जानकारी लिएँ । भोलिपल्ट बिहानै पुगेँ कोटेश्वरको महादेवस्थान मन्दिर । मन्दिरभन्दा अलि तलको धुलाम्य बाटो छिचोलेर उहाँको एककोठे डेरामा पुग्दा निकै विदीर्ण मानसिकतामा रेणुका बिकेबम लागि औषधि पानीको व्यवस्था गरिरहनु भएको थियो । बोल्न निकै सकस अनुभव हुँदाहुँदै पनि मैले उहाँसित सोधेँ– ‘तपाइँलाई अहिले कस्तो छ ?’ विछ्यौनामा कोल्टे फेर्दै निकै दबेको आवाजमा उहाँले सुस्तरी भन्नु भयो– “औषधि उपचार चलिरहेको छ, औषधिको मात्रा पूरा भई नसकेको हुनाले अहिले नै निको हुन्छ कि हुँदैन भन्न सकिने अवस्था पनि रहेन । तर औषधिकै कारणले हो कि शरीर असाध्य गलेको छ ।... बाहिरफेर निस्कन, हिँडडुल गर्न सक्ने अवस्था छैन । धेरैबेरसम्म बोल्न पनि सकिरहेको छैन । बोल्दा बोल्दै भित्रबाटै बोली सुकेर आउँछ । शरीर एकदम कमजोर भएको महसुस गरेको छु । खोकी पनि लाग्छ ।... मेरो लेखन क्षेत्र अहिले ठप्पै भएको छ । निकै गाह्रो भए पनि हरेक दिन जसो केही समय अध्ययन चाहिँ गरिरहेको छु । साहित्य र पत्रकारिता क्षेत्रका साथीहरू भेट्न आइरहनुभएको छ । म दिल्लीबाट फर्केर आएपछि भने साथीहरूको आउने क्रम अलि पातलो भएको छ... ।” </span><br />
<span class="userContent">बोल्दा अझ असजिलो भइरहेको बुझेर मैले उहाँलाई थप प्रश्न गरिन । बरू रेणुकाले बताउनुभयो शिक्षण अस्पतालदेखि मेदान्तसम्मको पीडादायी यात्रा वृतान्त । अविरल बगेको उहाँको आँसुले अझ धेरै बतायो । पाल्पालीसँगै दिल्लीको मेदान्त अस्पतालबाट पाल्पालीलाई लिएर नेपाल फर्किए लगत्तै भट्टराईले आफ्नो फेसबुक स्टाटसमा लेख्नुभएको थियो– ‘फर्किएँ दिल्लीबाट... । भरोसा टुक्रियो... । अन्यौल अन्यौल अवस्थामा भर्खरै काठमाडौं आइपुगेँ । अब म के गरुँ !’... उहाँको यो स्टाटसमा अभिव्यक्त भावबाट सहजै अनुमान गर्न सकिन्छ । आफ्ना पतिको उपचार पश्चात् सफलता बोकेर नेपाल आउने उहाँको सपना अधुरै रहेको छ । आशा र भरोशा गरेको काम बनेन, अर्थात् पाल्पालीलाई सकुशल बनाएर उहाँ फर्किनुभएको होइन । </span><br />
<span class="userContent">०००</span><br />
<span class="userContent">दिल्ली पुगेपछि पनि पाल्पालीको अवस्था झन–झन गम्भीर बन्दै गयो । मिर्गौलाको रोगभन्दा पनि त्यसलाई निको पार्न नेपालमा सेवन गरिएको औषधी उपचारको प्रभावका कारण उब्जिएको मधुमेह (सुगर) र रक्तचापको मात्रा निकै न्यून भएका कारण उहाँ बेहोस नै हुनुभयो । उहाँलाई तत्कालै अस्पतालको आकस्मिक कक्षमा राखी उपचार गरियो । दिनहरू बित्दै गए । साथमा लगेको पैसा सकिदै गयो । तर पनि पतिको स्वास्थ्यमा कुनै सकारात्मक लक्षण देखिएन । ‘मिर्गौलामा घाउ नलाइदिएको भए उहाँलाई सुगर देखिने थिएन, सुगर नदेखिएको भए मिर्गौलाको उपचार सहज हुनेथियो ।’ आँसु र हिक्कासँग रेणुका यसो भन्दै हुनुहुन्थ्यो । “निकै ठूलो आशा र भरोशाका साथ मैले उहाँलाई दिल्ली पु¥याएँ । तर दुःखपूर्वक मैले भन्नु पर्छ त्यहाँबाट मैले स्वस्थ भएको पाल्पालीलाई हैन, झन अस्वस्थ अवस्थामै फर्काएर ल्याएकी छु । मैले मेरो श्रीमानलाई मात्र बचाउन खोजेकी हैन, नेपाली भाषा साहित्यको साधक, स्रष्टा एवम् बिसौं वर्ष पत्रकारितामा समर्पित एउटा सक्रिय पत्रकारलाई जीवन दिने प्रयत्न गरेकी हुँ ।” </span><br />
<span class="userContent">बाह्र वर्षअघि पाल्पालीसँग दाम्पत्यजीवन शुरू गर्दाका क्षणहरूको सम्झना गर्दै रेणुका यसरी भक्कानिनु हुन्छ– “साहित्य क्षेत्रमा सक्रिय हुँदै आएका हामी दुईको आआफ्नै रोजाइमा विहे भयो । विहेको केही दिनपछि हामी साहित्यकार तुलसी भटट्राईलाई भेट्न प्रज्ञा प्रतिष्ठानमा गएका थियौं । उहाँ त्यतिखेर प्रतिष्ठानको सदस्यसचिव हुनुहुन्थ्यो । उहाँले मलाई छोरी जस्तै माया गर्नुहुन्थ्यो । हाम्रो विवाहको प्रसङ्ग चल्नासाथ उहाँले भन्नुभएको थियो– तिमीले एउटा साहित्यकारसित बिहे गरेर ठूलो गल्ती ग¥यौ, तिमी कहिल्यै सुखी हुन सक्दिनौ । उहाँ आफै साहित्यकार, उहाँले किन यसो भन्नुभएको होला जस्तो लागेको थियो... । आज मलाई साँच्चै यथार्थ लागिरहेको छ.... । एउटै क्षेत्रमा क्रियाशील, एकै भावनाको व्यक्तिसित बिहे गर्दा यति दुःखी हुनुपर्छ भन्ने कुरा उहाँले कसरी भन्नुभयो ? उहाँले भने जस्तै साँच्ची म दुःखी नै भएँ यतिबेला, म अब मेरा प्रिय पति बिकेलाई पनि बचाउन नसक्ने अवस्थाको सामना कसरी गर्न सक्छु, मलाई थाहा छैन... ।”    </span><br />
<span class="userContent">रेणुका आफ्नो मिर्गौला दिएर पनि पाल्पालीलाई बचाउन चाहनुहुन्छ, मेदान्त अस्पतालका चिकित्सकले मिल्छ पनि भनेका छन् । तर यो सब गर्न पाल्पाली परिवारसँग नभएको आर्थिक स्रोत कसरी व्यवस्थापन गर्ने ? यही चिन्ताले ग्रस्त हुनुहुन्छ रेणुका । राज्य वा सरकारले केही सहयोग गर्छ कि भन्ने आशा पनि व्यक्त गर्नुहुन्छ उहाँ तर स्थिति यति गम्भीर हुँदासम्म पनि कुनै निकायले सकारात्मक चासो दिएको छैन । नेपाल प्रज्ञा प्रतिष्ठानले रु. २५ हजारको चेक दिएर आफ्नो दायित्व पूरा भएको ठानेको छ शायद ।</span><br />
<span class="userContent">‘स्रष्टा विके पाल्पाली बचाऔँ’ अभियानका रुपमा विभिन्न सङ्घ–संस्था साहित्यकार सामजसेवी लगायत सबैजना पाल्पालीलाई बचाउने उद्घोष गरेका छन् । यही अभियान मार्फत जुटेको आर्थिक सहयोग लिएर रेणुका दिल्ली पुग्नुभएको थियो । “उहाँको उपचारमा मैले खासै सफलता पाउन नसके पनि उहाँको जीवन रक्षाका लागि सहयोग र सहानुभूति प्रकट गर्नुहुने सबै सबैप्रति आभार प्रकट गर्दछु । तथापि अब पाल्पालीलाई सञ्चो भयो भन्ने खबर मैले कसैलाई भन्न पाइँन । यो भन्दा दुःखको कुरा मेरो जीवनमा केही पनि रहेन । तर पनि सास रहुन्जेल आश हुँदोरहेछ । थप उपचार प्रक्रियाका लागि अझै पनि तपाइँहरूको साथ, सहयोग मलाई निरन्तर चाहिने स्थिति रह्यो ।” म अवाक, अवाक भएँ– रेणुकाको भने आवाज यसैगरी थर्थराई रह्यो ।</span><br />
<span class="userContent">डेराबाट निस्कनु अघि विके पाल्पालीलाई म फर्कन लागेको आभास भयो । उहाँले एक कोल्टो फेर्नु भयो र सकिनसकी केही बोल्न खोज्नुभयो– “मैले यो बिस्तराबाट, तपाइँ र तपाइँको मिडियामार्फत साहित्यिक स्रष्टा मित्रहरूलाई कमसेकम एकपटक सदासयता साथ भेट गरेर मलाई बाँच्ने हौसला दिनका लागि अनुरोध गर्दछु ।” पाल्पालीको गला अवरूद्ध भयो, उहाँ अरू बोल्न सक्नु भएन ।   </span><br />
<span class="userContent">यसरी एउटा स्रष्टा मृत्युको मुखमै पुगेर यो राष्ट्रसँग, यो राज्यसँग, तपाइँ हामी सञ्चारकर्मीसँग, र स्रष्टा मित्रहरूसँग जीवन रक्षाको अनुनय गरिरहेको छ । उहाँको जीवन रक्षाको दायित्व यो देशको सरकार, यो देशको राज्य, अनि तपाइँ हामी सबैको होइन र ? पाल्पालीको अकल्पनीय यो अवस्थाले भाषा साहित्य र पत्रकारितामा समर्पित नेपाली स्रष्टाहरूको दुर्दमनीय अवस्थालाई फेरि एकपटक दुखान्त ढङ्गले प्रस्तुत गरेको छ । </span><br />
<span class="userContent">०००</span><br />
<span class="userContent">यसरी भविष्य अनिश्चय र अन्योलको अँध्यारो सुरूङभित्र पसिसके पनि छ कक्षामा पढ्दै गरेकी एक्ली छोरी सुधालाई काखी च्याप्दै अत्यन्त आर्त स्वरमा रेणुका भन्नुहुन्छ– ‘मैले अझै हरेश खाएकी भने छैन सर !’ प्रतिजवाफमा म केही बोल्न सकिनँ, मेरो पनि गला अवरूद्ध भयो, आँखाको डिल भरिएर केही ताता ढिकाहरू तलतिर झर्न थाले । म हतार हतार कोठाबाट बाहिरिएँ । एक हप्ता बितिसकेको छ । अहिले यी पङ्ति लेखिरहेको बेला म रेणुकाको ‘साकुरा र सुस्केरा’ हाइकुसङ्ग्रहमा परेको एउटा हाइकुका यी हरफहरूले बर्तमानमा दिन खोजेको अर्थ पहिल्याउने कोशिस गर्दैछु :   </span><br />
<span class="userContent">“बुद्धको मुटु</span><br />
<span class="userContent">फेरि खोज्दै जान्छु म</span><br />
<span class="userContent">भेट्छु कि कतै ।”</span><br />
<span class="userContent">के रेणुकाले खोज्दै गरेको बुद्ध बनेर यो देशको राज्य वा सरकार उनीहरूको एककोठे डेराको ढोका ढकढकाउन पुग्ला र ? बिके पाल्पालीले जीवन रक्षाका निम्ति गर्नुभएको अनुनयको यो आद्र्र आवाज सुन्ने फुर्सत त छ ?</span><br />
<span class="userContent">०००</span><br />
<span class="userContent">यथासक्य सहयोग गर्न चाहने उदारमना कोही हुनुहुन्छ भने :</span><br />
<span class="userContent">कुमारी वैङ्कमा रहेको रेणुका भट्टराईको खाता नं. के.४७१५९ एस्.</span><br />
<span class="userContent">किस्ट वैङ्कमा रहेको रेणुका भट्टराईको खाता नं. ०२०–२१७४१०</span><br />
<span class="userContent">भट्टराईसित सिधा सम्पर्क : ९८४१–१८७०७८ </span><br />
<br />
<span class="userContent">कलङ्की, काठमाडौं</span><br />
<span class="userContent">narnath@gmail.com</span><br />
<span class="userContent">स्रष्टा र सिर्जना स्तम्भ अन्तर्गत </span><br />
<span class="userContent">‘बुधबार’ साप्ताहिकमा २०७० मङ्सिर २६ प्रकाशित</span></div>
<span class="userContent">
</span><br />
<div style="text-align: left;">
 सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित।<br />
<br />
 </div>
</div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

नरनाथ लुइँटेल को एक आनुरोध

नरनाथ लुइँटेल को एक आनुरोध

Narnath Luitel मृत्युको मुखबाट जो उम्किन चाहन्छन् नरनाथ लुइँटेल ‘घण्टी बज्दैछ मृत्युको सूचनामा कसरी सहूँ ?’ (साकुरा ...

बालिका अभिलासी को एक गजल

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<span style="font-family: Courier New;"></span><br />
<div class="text_exposed_root text_exposed" id="id_52a835fa31d005088084045">
<span style="font-family: Courier New;"><a aria-haspopup="true" aria-owns="js_17" class="profileLink" data-hovercard="/ajax/hovercard/user.php?id=100001826530733" href="http://www.facebook.com/balika.avilasi" id="js_18">Balika Avilasi</a></span></div>
<span style="font-family: Courier New;">
</span><br />
<div class="text_exposed_root text_exposed">
<span style="font-family: Courier New;"> </span></div>
<span style="font-family: Courier New;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj37oYbp26MCKmhkvmQZQvBl8Nxq_Aryb44hFOFTCLndeEFX1crLMX1-xRcciIcn0oJBk5lhLKFaDurKvg5uo_I_R2_kKITC4hLzfCj9lNylDSRenGnWb09-_zcGS0acyQesM8ZUhyphenhyphenWMPNn/s1600/1383680_553338831403663_1701531697_n.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj37oYbp26MCKmhkvmQZQvBl8Nxq_Aryb44hFOFTCLndeEFX1crLMX1-xRcciIcn0oJBk5lhLKFaDurKvg5uo_I_R2_kKITC4hLzfCj9lNylDSRenGnWb09-_zcGS0acyQesM8ZUhyphenhyphenWMPNn/s320/1383680_553338831403663_1701531697_n.jpg" /></a>
</span><div class="text_exposed_root text_exposed">
<span style="font-family: Courier New;">गजल...........</span><br />
<br />
<span style="font-family: Courier New;">इज्जत बेचिन्छ स्वाभिमान बेचिन्छ </span><br />
<span style="font-family: Courier New;">यसरीनै तन्नेरी जवान बेचिन्छ </span><br />
<span style="font-family: Courier New;"><span class="text_exposed_show"><br />यो पनि यौटा सोच्ने बिषय बनेको छ <br /> तमसुकमा खेत राखी किसान बेचिन्छ <br /><br /> जब राम्रा कुराले ठाउँ नपाए पछि <br /> हो मुर्खहरु बाटनै विव्दान  बेचिन्छ <br /><br /> मानिसलाई पैसाको अभाब पर्नेछ <br /> तब गिता बेचिन्छ कुरान बेचिन्छ <br /><br />सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित। </span></span></div>
<span style="font-family: Courier New;">
</span><br /></div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

बालिका अभिलासी को एक गजल

बालिका अभिलासी को एक गजल

Balika Avilasi गजल........... इज्जत बेचिन्छ स्वाभिमान बेचिन्छ यसरीनै तन्नेरी जवान बेचिन्छ यो पनि यौटा सोच्ने बिषय बनेको छ ...

जीवन काश्यप को एक गजल

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<h5 class="_5pbw" data-ft="{"tn":"C"}">
<div class="fwn fcg">
<span class="fcg"><span class="fwb"><a aria-haspopup="true" aria-owns="js_3" class="profileLink" data-ft="{"tn":"l"}" data-hovercard="/ajax/hovercard/user.php?id=100001845186857" href="http://www.facebook.com/raju.adhikari.50" id="js_4">जीवन काश्यप</a></span> </span></div>
</h5>
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiCJ5JxCDZTvpywrIfobZI0477Y2NubVEACQAVTA-XMaSq5kipQbqNMX5FRroszlz2eNOYpVyvVMwA8c9Jbgd6Nx-dwhwP_ulq5ilCjxGie92MwqgvJi5RiaRk727e1x8z1Pq1m95HVqyYG/s1600/920001_493468574057978_1500157722_o.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiCJ5JxCDZTvpywrIfobZI0477Y2NubVEACQAVTA-XMaSq5kipQbqNMX5FRroszlz2eNOYpVyvVMwA8c9Jbgd6Nx-dwhwP_ulq5ilCjxGie92MwqgvJi5RiaRk727e1x8z1Pq1m95HVqyYG/s320/920001_493468574057978_1500157722_o.jpg" /></a>
<br />
<div class="mbs _5pbx userContent" data-ft="{"tn":"K"}">
<div class="text_exposed_root text_exposed" id="id_52a83423e88708069965171">
<br />
<br />
 गजल<br />
<br />
भिडैभिडको यो सहरमा कोलाहल छ जताततै <span class="text_exposed_hide">...</span><span class="text_exposed_show"><br />कहाँ मिल्छ सद्भावना छलैछल छ जताततै ।<br /><br /> इमान्दार भोकै हुन्छ जहान बच्चा पाल्न गाह्रो <br /> बैमानीको वाह!वाह!पैसै फल्छ जताततै ।<br /><br /> राजधानी हो यो काठमाडौँ धुवाँ धुलो नि:शुल्क छ<br /> भत्किएका सडक माथि ढलै ढल छ जताततै ।<br /><br /> सलह झैँ सवारी छन त्यतिकै छन यात्रीहरु<br /> कसो गर्दा सत्ता मिल्छ रिहर्सल छ जताततै ।</span><br />
<br />
सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित।<br />
<pre> </pre>
<pre> </pre>
</div>
</div>
</div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

जीवन काश्यप को एक गजल

जीवन काश्यप को एक गजल

जीवन काश्यप गजल भिडैभिडको यो सहरमा कोलाहल छ जताततै ... कहाँ मिल्छ सद्भावना छलैछल छ जताततै । इमान्दार भोकै हुन्छ जहान बच्चा ...

गणेश पौड्याल को एक गीत

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<span class="fwb fcg" data-ft="{"tn":";"}"><a aria-haspopup="true" aria-owns="js_9" data-hovercard="/ajax/hovercard/user.php?id=100000558073016" href="http://www.facebook.com/RockironGanesh" id="js_10">Rockiron Ganesh</a></span><br />
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFyhAVy4EUnqCbdBp5DtKrxRGLLbkRkO3uccWX3EF49n1xobA7Ti_in7PhtfQk7qJwoQlcdTsFdt2yBjBa1RuSfmK75ir36Cu09Vk7ql8rlav8Q6m5fT12Mq5sGjnFNXLUEhX8sdHfa3_u/s1600/rockiron.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFyhAVy4EUnqCbdBp5DtKrxRGLLbkRkO3uccWX3EF49n1xobA7Ti_in7PhtfQk7qJwoQlcdTsFdt2yBjBa1RuSfmK75ir36Cu09Vk7ql8rlav8Q6m5fT12Mq5sGjnFNXLUEhX8sdHfa3_u/s320/rockiron.jpg" /></a>
<span class="fwb fcg" data-ft="{"tn":";"}"></span><br />
गीत (जीवन)<br />
<br />
कतै काँडा कतै फुल जिन्दगीको खेल !<br />
हाँसी हाँसी जिउछु भन्थे भएँ दोबाटोमै फेल !<br />
<br />
कती पिडा कती रोदन यस्तै रैछ जीवन<br />
सम्झिदानी भक्कानिन्छ दुखेको यो मन <br />
अझै कती दिन्छौ दैब पीडा बाचुन्जेल <br />
हाँसी हाँसी जिउछु भन्थे भएँ दोबाटोमै फेल !<br />
<br />
संगै बाँच्ने संगै मर्ने रहर थियो कती कती <br />
अकालमै चुड्यो फुल दैबलेनी बिगारेर मती<br />
कस्तो रैछ जिन्दगी यो पलभरको  मेल <br />
हाँसी हाँसी जिउछु भन्थे भएँ दोबाटोमै फेल !<br />
<br />
कतै काँडा कतै फुल जिन्दगीको खेल !<br />
हाँसी हाँसी जिउछु भन्थे भएँ दोबाटोमै फेल !<br />
<br />
<br />
गणेश पौड्याल <br />
फुएतप्पा ५ इलाम <br />
हाल द, कोरिया <br />
मंसीर २४ २०७० <br />
<br />
सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित। </div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><b:if cond="data:blog.pageType != "static_page""></b:if><br />
<div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

गणेश पौड्याल को एक गीत

गणेश पौड्याल को एक गीत

Rockiron Ganesh गीत (जीवन) कतै काँडा कतै फुल जिन्दगीको खेल ! हाँसी हाँसी जिउछु भन्थे भएँ दोबाटोमै फेल ! कती पिडा कती रोदन यस्तै रै...

बुलबुल १२ ४ डाउनलोड

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<strong><span style="color: red; font-size: large;"></span></strong></div>
<div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count"> Share </a><br />
<br />
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script> </div>
<br />
<br />
<br />
 <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiV2kXdjNvSmM6vmuwCRAyplmwIqKPED1NqIoEI6OAk6ugMffeK2kYY4wID2VIgpbP0tjgqUHlk7Q5M0FEl-vvbLgg011G80OuSU4c8vkMl1QOKmu9jtff1x2eF2GrLmsJMxd_eBoVBY_Zt/s1600/1455100_758003984226769_1531876613_a%5B1%5D.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiV2kXdjNvSmM6vmuwCRAyplmwIqKPED1NqIoEI6OAk6ugMffeK2kYY4wID2VIgpbP0tjgqUHlk7Q5M0FEl-vvbLgg011G80OuSU4c8vkMl1QOKmu9jtff1x2eF2GrLmsJMxd_eBoVBY_Zt/s320/1455100_758003984226769_1531876613_a%5B1%5D.jpg" /></a><br />
<br />
कार्यक्रम : <span style="color: red;">बुलबुल</span> <br />
विधा      : <span style="color: red;">गजल </span><br />
रेडियो     : <span style="color: red;">उज्यालो ९० नेटवोर्क</span> <br />
प्रस्तोता  : <span style="color: red;">अच्युत घिमिरे</span> <br />
समय     : <span style="color: red;">प्रत्येक बुधबार रति ९:२० बजी</span> <br />
<span style="color: red;"><br /></span> <span style="color: red;"><br /></span> <br />
<br />
अनलाईन सुन्न को लागी </div>
<br />
<iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="30" mozallowfullscreen="true" src="https://archive.org/embed/bulbul_793" webkitallowfullscreen="true" width="500"></iframe>
<br />
<h2 style="text-align: left;">
 </h2>
<h2 style="text-align: left;">
<span style="color: red;"> </span><a href="https://archive.org/download/bulbul_793/Bulbul.mp3"><span style="color: red;">डाउनलोड को लागी यहाँ थिच्नु होला </span></a></h2>
<h2 style="text-align: left;">
<span style="color: red;"></span> </h2>
<div>
<br /></div>
<div>
धन्यबात </div>
<div>
हाम्रो साहित्य यात्रा। </div>
<br /></div>

बुलबुल १२ ४ डाउनलोड

बुलबुल १२ ४ डाउनलोड

Share कार्यक्रम : बुलबुल विधा : गजल रेडियो : उज्यालो ९० नेटवोर्क प्रस्तोता : अच्युत घिमिरे समय : प्रत्...

मदन भण्डारी को एक मुक्तक

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<h5 class="_5pbw" data-ft="{"tn":"C"}">
<div class="fwn fcg">
<span class="fwb fcg" data-ft="{"tn":";"}"><a aria-haspopup="true" aria-owns="js_22" data-hovercard="/ajax/hovercard/user.php?id=100001230857870" href="http://www.facebook.com/madan.bhandari.79" id="js_23">Madan Bhandari</a></span></div>
</h5>
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjB19XMdxxNxfNyiKpPVRkqJh-bgeeRCTzysp7ycRdVCmTvDF8STcKuJG2UKRcT2_-l5UqqpI7I9zPrIzhCYgsDHrxxGPbmwDlqhX1rcfWoimJAmbGjztR4CJ8o8e-J0vW92sAhgWpJDOl2/s1600/882818_618966898154333_529182705_o.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjB19XMdxxNxfNyiKpPVRkqJh-bgeeRCTzysp7ycRdVCmTvDF8STcKuJG2UKRcT2_-l5UqqpI7I9zPrIzhCYgsDHrxxGPbmwDlqhX1rcfWoimJAmbGjztR4CJ8o8e-J0vW92sAhgWpJDOl2/s320/882818_618966898154333_529182705_o.jpg" /></a>
<br />
<br />
<br />
<div class="mbs _5pbx userContent" data-ft="{"tn":"K"}">
सिधा सोझा "धने" कै घाटी रेटिन्छ,<br />
भ्रष्ट सामन्तीका प्रमाण मेटिन्छ,<br />
म त्यो गाउमा हुर्कदैछु हिजो-आज,<br />
जहाँ हरेक घरमा "रिकुटे" भेटिन्छ ।। <br />
<br />
मदन भण्डारी <br />
गरामनी-एक,झापा</div>
<div class="mbs _5pbx userContent" data-ft="{"tn":"K"}">
 </div>
<div class="mbs _5pbx userContent" data-ft="{"tn":"K"}">
सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित।<br />
<br />
 </div>
</div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

मदन भण्डारी को एक मुक्तक

मदन भण्डारी को एक मुक्तक

Madan Bhandari सिधा सोझा "धने" कै घाटी रेटिन्छ, भ्रष्ट सामन्तीका प्रमाण मेटिन्छ, म त्यो गाउमा हुर्कदैछु हिजो-आज, जहा...

नरेश न्यौपाने को एक कविता

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<h5 class="_5pbw" data-ft="{"tn":"C"}">
<div class="fwn fcg">
<span class="fwb fcg" data-ft="{"tn":";"}"><a aria-haspopup="true" aria-owns="js_10" data-hovercard="/ajax/hovercard/user.php?id=100001487723916" href="https://www.facebook.com/naresh.neuapne" id="js_11">नरेश न्यौपाने</a></span></div>
</h5>
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg2-vpSD3jmU5lihZPtjxJL_L2-eRxypdmjEX2XIibigF6oMunJSeOzGejr-WWsLX-jYcfliE6GqQWjbZQGwZHpENJBnU-74EPUAKpL1ifbrXDY_HN7BIL1nJ9mpADIGDNVApFRuLtEt7Hm/s1600/166043_539192572806995_918723288_n.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg2-vpSD3jmU5lihZPtjxJL_L2-eRxypdmjEX2XIibigF6oMunJSeOzGejr-WWsLX-jYcfliE6GqQWjbZQGwZHpENJBnU-74EPUAKpL1ifbrXDY_HN7BIL1nJ9mpADIGDNVApFRuLtEt7Hm/s320/166043_539192572806995_918723288_n.jpg" /></a>
<br />
<div class="mbs _5pbx userContent" data-ft="{"tn":"K"}">
<div class="text_exposed_root text_exposed">
कविता<br />
नरेश 'अल्पविराम'<br />
(पर्खिनुहोस बुवा )<br />
<br />
कापी सकियो बुवा<span class="text_exposed_hide">...</span><span class="text_exposed_show"><br />नकिने स्कूल मा सरले डस्टरले हान्छन,<br />जुत्ता मैलियो बुवा नकिने<br /> साथीहरुले जिस्क्याउछन,<br />लुगा फाट्यो नया चाहियो नत्र तपाइको<br /> इज्जत पखालिन्छ ,<br />यस्तै माग हुन्थे तपाइँ संग मेरा<br /> र दिनहुँ<br /> यसरी सताउन्थे हजुरलाई ......<br />तर आज जल पखालिएर<br /> पाखुरा लाग्दा बिछोडिएको छु<br /> तपाइको समिप देखि</span></div>
<div class="text_exposed_root text_exposed">
<span class="text_exposed_show"></span> </div>
<span class="text_exposed_show"></span><br />
<div class="text_exposed_root text_exposed">
<br />
<span class="text_exposed_show"> झोलामा हालिदिनु भएको</span><br />
<span class="text_exposed_show">आशिर्वाद को पोको</span><br />
<span class="text_exposed_show">मेरा खुट्टा को पन्जा भएको छ,</span><br />
<span class="text_exposed_show">निधारमा लगाइदिनु भएको टिकामा</span><br />
<span class="text_exposed_show">ठक्कर खाएर ठोकिन्छन</span><br />
<span class="text_exposed_show">शत्रुका नजरहरु ,</span><br />
<span class="text_exposed_show">तपाइकै आडमा तिखारिदै छ</span><br />
<span class="text_exposed_show">यो कलम पनि दिनहुँ,</span><br />
<span class="text_exposed_show">तपाइकै अनुहारको रंग हेरेर</span><br />
<span class="text_exposed_show">चपाउदैछु हजारौं गोताहरु , सास्तिहरु र</span><br />
<span class="text_exposed_show">कैयौं सपना बाहिरका भोगाइहरु पनि ,</span><br />
<br />
<span class="text_exposed_show">हो ,</span><br />
<span class="text_exposed_show">अझै तानिरहेकै छन्</span><br />
<span class="text_exposed_show">खुट्टा तान्नेहरु जो हिजो तपाइका तान्थे,</span><br />
<span class="text_exposed_show">अझै शोशिरहेकै छन्</span><br />
<span class="text_exposed_show">हामि माटा मुनिकाहरुको रगत ,</span><br />
<span class="text_exposed_show">म तेही अभियान मा छु</span><br />
<span class="text_exposed_show">जसरि ति रक्तपिपासु हरुलाई</span><br />
<span class="text_exposed_show">धुलो चटाउन लाग्नु भएको</span><br />
<span class="text_exposed_show">थियो तपाइँ ,</span></div>
<span class="text_exposed_show">
</span><br />
<div class="text_exposed_root text_exposed">
<span class="text_exposed_show"> </span></div>
<span class="text_exposed_show">
</span><div class="text_exposed_root text_exposed">
<br />
<span class="text_exposed_show">पर्खिनुहोस</span><br />
<span class="text_exposed_show">तपाइले किनेका</span><br />
<span class="text_exposed_show">कापी को मूल्य जाली हरुको</span><br />
<span class="text_exposed_show">गर्धन रेटेर तिर्न खोज्दैछु ,</span><br />
<span class="text_exposed_show">तपाइले किनेका जुत्ताले</span><br />
<span class="text_exposed_show">कुल्चने योजना बुन्दैछु</span><br />
<span class="text_exposed_show">हिजो हाम्रो स्वाभिमान माथि</span><br />
<span class="text_exposed_show">धावा बोल्नेको छातीमा ........</span></div>
<span class="text_exposed_show">
<div class="text_exposed_root text_exposed">
 </div>
<div class="text_exposed_root text_exposed">
 </div>
<div class="text_exposed_root text_exposed">
सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित। </div>
</span><br />
<div class="text_exposed_root text_exposed">
</div>
</div>
</div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><br />
<div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

नरेश न्यौपाने को एक कविता

नरेश न्यौपाने को एक कविता

नरेश न्यौपाने कविता नरेश 'अल्पविराम' (पर्खिनुहोस बुवा ) कापी सकियो बुवा ... नकिने स्कूल मा सरले डस्टरले हान्छन, जुत्ता...

सुर्य खत्री को एक गजल

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<h5 class="_5pbw" data-ft="{"tn":"C"}">
<div class="fwn fcg">
<span class="fwb fcg" data-ft="{"tn":";"}"><a data-hovercard="/ajax/hovercard/user.php?id=100001978976890" href="http://www.facebook.com/surya.khatri.96">Surya Khatri</a></span></div>
<div class="fwn fcg">
<span class="fwb fcg" data-ft="{"tn":";"}"></span> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjUw5mt5xht0HJMcpDFGOoC7JRr1VvsEKSVJYRk5tLmOnAf9FCyBasZWGYjNE6ixcLb20eaJe3gVa9IixUdtqfPW1Sitr7u_xfl1VHT2ZD309A9Rt8oLsM3h32xYCE6yYWro6u45BjCPn8Y/s1600/562991_294569933952303_654038159_n.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjUw5mt5xht0HJMcpDFGOoC7JRr1VvsEKSVJYRk5tLmOnAf9FCyBasZWGYjNE6ixcLb20eaJe3gVa9IixUdtqfPW1Sitr7u_xfl1VHT2ZD309A9Rt8oLsM3h32xYCE6yYWro6u45BjCPn8Y/s320/562991_294569933952303_654038159_n.jpg" /></a>
</div>
</h5>
<div class="mbs _5pbx userContent" data-ft="{"tn":"K"}">
<div class="text_exposed_root text_exposed" id="id_529f2728e47d14f37473136">
हजार भिड्मा तिमीलाई गनी दिउँकी हजुर<br />
नातै नलाई के छ तनी?भनि दिउँकी हजुर<br />
<br />
बैसको त्यो भारी बोकी कती चडछेउ उकालिमा<br />
कहिँ त्यतै पाटी पौवा मै बनी दिउँकी हजुर<span class="text_exposed_hide">...</span><span class="text_exposed_show"><br /><br />भिरले छेक्छ आउँन गार्हो भन्छेउ भने तिमी<br /> पिरतिको तेर्सो बाटो खनी दिउँकी हजुर<br /><br /> सुहाउँदैन जस्तो लाग्छ भने धर्ती तिमीलाई<br /> इस्वर सँग मागी स्वर्ग पनि दिउँकी हजुर<br /><br />  सुर्य खत्री "घायल"<br />सौल ~ दक्षिण कोरिया</span><br />
<br />
सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित।<br />
<br />
 </div>
</div>
</div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

सुर्य खत्री को एक गजल

सुर्य खत्री को एक गजल

Surya Khatri हजार भिड्मा तिमीलाई गनी दिउँकी हजुर नातै नलाई के छ तनी?भनि दिउँकी हजुर बैसको त्यो भारी बोकी कती चडछेउ उकालिमा ...

प्रेम कौशल को एक गीत

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div class="_3dp _29k">
<h5 class="_1_s" data-ft="{"tn":"C"}">
<span class="fcg"><span class="fwb" data-ft="{"tn":";"}"><a aria-haspopup="true" aria-owns="js_7" data-hovercard="/ajax/hovercard/user.php?id=1391966139&extragetparams=%7B%22hc_location%22%3A%22timeline%22%7D" href="http://www.facebook.com/prem.kaushal.1?hc_location=timeline" id="js_8">Prem Kaushal</a></span></span> </h5>
<div class="_1_n fsm fwn fcg">
 </div>
</div>
<div class="aboveUnitContent">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgybm12AfYfNfA40wVKA6_R8UTgHuTNjQKudAG0saTOf-BmGfDKdfEk2yQTMvauepbxFGDmwpZWyR93fVonL-uuUdLH1g8iVl8xbCCa0i1zEe2BfJzQMU6ppVj0XkKqI2oXBNdnjdf-EkdU/s1600/10594_10200680426038350_1546774910_n.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgybm12AfYfNfA40wVKA6_R8UTgHuTNjQKudAG0saTOf-BmGfDKdfEk2yQTMvauepbxFGDmwpZWyR93fVonL-uuUdLH1g8iVl8xbCCa0i1zEe2BfJzQMU6ppVj0XkKqI2oXBNdnjdf-EkdU/s320/10594_10200680426038350_1546774910_n.jpg" /></a>
<br />
<div class="userContentWrapper">
<div class="_wk">
<span class="userContent"></span><br />
<div class="text_exposed_root text_exposed" id="id_529dd553552c46a86437782">
<span class="userContent">गीत</span><br />
<br />
<span class="userContent">परदेशमा हुँदा झनै देशको माया धेरै लाग्ने </span><br />
<span class="userContent">सम्झिदा ति गाँउ घर मन्मा खुशी मेरै लाग्ने </span><br />
<br />
<span class="userContent">जहाँ जहाँ पुगे पनि छाती भित्र नेपाल छ <span class="text_exposed_hide">...</span><span class="text_exposed_show"><br />सर्बोच्च त्यो शिखर मेरो शिर माथि हिमाल छ <br /> गौतम बुद्ध नेपाली हुन,भन्न गर्व धेरै लाग्ने <br /> सम्झिदा ति गाँउ घर मन्मा खुशी मेरै लाग्ने <br /><br /> एकताले जोड्नु पर्छ हिमाल पहाड तराई लाई <br /> खेल्न दिनु हुन्न देशमा बैरी सबै पराइ लाई <br /> आफ्नो भन्दा पनि अझै देशको माया धेरै लाग्ने <br /> सम्झिदा ति गाँउ घर मन्मा खुशी मेरै लाग्ने <br /><br /> परदेशमा हुँदा झनै देशको माया धेरै लाग्ने <br /> सम्झिदा ति गाँउ घर मन्मा खुशी मेरै लाग्ने <br /><br /> प्रेम कौशल</span></span></div>
<span class="userContent">
</span><br />
<br />
सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित। </div>
</div>
</div>
</div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><b:if cond="data:blog.pageType != "static_page""></b:if> <b:if cond="data:blog.pageType != "static_page""></b:if> <div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

प्रेम कौशल को एक गीत

प्रेम कौशल को एक गीत

Prem Kaushal गीत परदेशमा हुँदा झनै देशको माया धेरै लाग्ने सम्झिदा ति गाँउ घर मन्मा खुशी मेरै लाग्ने जहाँ जहाँ पुगे पन...

शैलेन्द्र थापाको एक कविता

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<h5 class="_5pbw" data-ft="{"tn":"C"}">
<div class="fwn fcg">
<span class="fwb fcg" data-ft="{"tn":";"}"><a aria-haspopup="true" aria-owns="js_22" data-hovercard="/ajax/hovercard/user.php?id=100002743160039" href="http://www.facebook.com/thapashai" id="js_21">Shailendra Thapa</a></span><br />
 </div>
<div class="fwn fcg">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiT-axqWZknAoM9q3khcNkozVfE3SeJ2brxp3d54xYpBHA9KC8eh_-G7dgJnd8l8qHQQrDjAVUvHmWx_m2feBXdNzVFduMKuU3uEhJLRHT-GjEPhZzfze6GGNdn7vou0_40sqDV4o6NoZV_/s1600/1380846_425000160934752_1092890558_n.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiT-axqWZknAoM9q3khcNkozVfE3SeJ2brxp3d54xYpBHA9KC8eh_-G7dgJnd8l8qHQQrDjAVUvHmWx_m2feBXdNzVFduMKuU3uEhJLRHT-GjEPhZzfze6GGNdn7vou0_40sqDV4o6NoZV_/s320/1380846_425000160934752_1092890558_n.jpg" /></a>
<span class="fwb fcg" data-ft="{"tn":";"}"></span> </div>
</h5>
<div class="mbs _5pbx userContent" data-ft="{"tn":"K"}">
<div class="text_exposed_root text_exposed" id="id_529c88716a1766203497388">
शरिर+मन+मष्तिस्क=<br />
कता जाउँ के गरौँ मनमा छट्पटि भइरहन्छ<br />
कस्लाई सोधौँ के भनौँ मन अन्तै गइरहन्छ<br />
उद्वेलित यो मन आज अन्तै वेग पो मार्दैछ<br />
जति स्थिर गर्न खोज्यो उति आवेग झार्दैछ॥<span class="text_exposed_hide">...</span><span class="text_exposed_show"><br /><br />न तृप्तिको चाहना छ न प्राप्तिको कामना<br /> तर दिमाग गर्दैछ चञ्चल मनको सामना<br /> दिमागले स्थिर गर्न सकिरा’को छैन आज<br /> कसरि हो यस्तो भाको बताउने  कस्ले राज॥<br /><br /> जे जसरि जस्तो छ सव चिज अनुकुल छ<br /> तर पनि आज किन... मन यो ब्याकुल छ<br /> के कसरि पुर्‍याउने अब चाहना यो मनको<br /> सायद सवलाई हुने होला बोझ यो तनको॥<br /><br /> रथमा घोडा जोड्नलाई सारथिले डोर्‍याउछ<br /> ‍सारथि जान्ने भएमा गन्तब्यमा पुर्‍याउछ<br /> दिमाग सारथि मनको मन हो घोडा रथको<br /> शरिर यो रथ हो जानौँ यात्री कर्तब्य पथको॥<br /><br /> शरिर मन मष्तिस्क सव साथ रहन्छन<br /> जे जसरि जसो पर्छ  सव साथ सहन्छन<br /> यहि हो मनको ब्यथा र मष्तिस्कको कथा<br /> शरिरको नि दाइत्व याहाँ यस्तै छ सर्वथा॥</span><br />
<br />
सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित <br />
<br />
 </div>
</div>
</div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

शैलेन्द्र थापाको एक कविता

शैलेन्द्र थापाको एक कविता

Shailendra Thapa शरिर+मन+मष्तिस्क= कता जाउँ के गरौँ मनमा छट्पटि भइरहन्छ कस्लाई सोधौँ के भनौँ मन अन्तै गइरहन्छ उद्वेलित यो...

पोस्टराज चापागाईं को एक गजल

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div class="_3dp _29k">
<h5 class="_1_s" data-ft="{"tn":"C"}">
<span class="fcg"><span class="fwb" data-ft="{"tn":";"}"><a aria-haspopup="true" aria-owns="js_7" data-hovercard="/ajax/hovercard/user.php?id=100000821420861&extragetparams=%7B%22hc_location%22%3A%22timeline%22%7D" href="http://www.facebook.com/postraj.chapagain?hc_location=timeline" id="js_8">Postraj Chapagain</a></span></span> </h5>
<div class="_1_n fsm fwn fcg">
 </div>
</div>
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrJ_Biy_n8xMy9vH1WqQquWkqRK2KdXQRwb83QeJNMgAPgGDR5t0OcJkmuoF_gXMHoAEvmSBvMAyEWZNIrCditUQLy6RqqFYO-BCRVntwtspjmd0LkStzSAy3VE9Vlh8c_aOVpsh_xfoZi/s1600/1385314_575884929115549_572672894_n.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrJ_Biy_n8xMy9vH1WqQquWkqRK2KdXQRwb83QeJNMgAPgGDR5t0OcJkmuoF_gXMHoAEvmSBvMAyEWZNIrCditUQLy6RqqFYO-BCRVntwtspjmd0LkStzSAy3VE9Vlh8c_aOVpsh_xfoZi/s320/1385314_575884929115549_572672894_n.jpg" /></a>
<br />
<br />
<div class="_1x1">
<div class="userContentWrapper">
<div class="_wk">
<div class="text_exposed_root text_exposed">
<span class="userContent" data-ft="{"tn":"K"}">त्यसै जुनी यो बदली हुँदैन<br /> लार्भा नछोड्ने पुतली हुँदैन <br /><br /> जाँचौं कसीले सुन हैन मान्छे <br /> ऊ सक्कली हो नकली हुँदैन<br /><span class="text_exposed_hide">...</span><span class="text_exposed_show">                                                     <br />आगो लगाऊ मनभित्र आफ्नै<br /> डाहा र ईर्ष्या नजली हुँदैन<br /><br /> ठूलो हुने हो सिपले कलाले<br /> आफै निगालो मुरली हुँदैन <br /><br /> नाच्नेहरू हो खुब नाच आजै<br /> भोली चितामा डबली हुँदैन !</span></span></div>
<div class="text_exposed_root text_exposed">
<span class="userContent" data-ft="{"tn":"K"}"><span class="text_exposed_show"></span></span> </div>
<div class="text_exposed_root text_exposed">
<span class="userContent" data-ft="{"tn":"K"}"><span class="text_exposed_show">सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित। </span></span></div>
</div>
</div>
</div>
</div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">

</b:if><b:if cond="data:blog.pageType != "static_page""></b:if> <div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

पोस्टराज चापागाईं को एक गजल

पोस्टराज चापागाईं को एक गजल

Postraj Chapagain त्यसै जुनी यो बदली हुँदैन लार्भा नछोड्ने पुतली हुँदैन जाँचौं कसीले सुन हैन मान्छे ऊ सक्कली हो नकली हु...

बुलबुल १२ १ डाउनलोड

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
</div>
<div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count"> Share </a><br />
<br />
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script> </div>
<br />
<br />
<br />
 <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiV2kXdjNvSmM6vmuwCRAyplmwIqKPED1NqIoEI6OAk6ugMffeK2kYY4wID2VIgpbP0tjgqUHlk7Q5M0FEl-vvbLgg011G80OuSU4c8vkMl1QOKmu9jtff1x2eF2GrLmsJMxd_eBoVBY_Zt/s1600/1455100_758003984226769_1531876613_a%5B1%5D.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiV2kXdjNvSmM6vmuwCRAyplmwIqKPED1NqIoEI6OAk6ugMffeK2kYY4wID2VIgpbP0tjgqUHlk7Q5M0FEl-vvbLgg011G80OuSU4c8vkMl1QOKmu9jtff1x2eF2GrLmsJMxd_eBoVBY_Zt/s320/1455100_758003984226769_1531876613_a%5B1%5D.jpg" /></a><br />
<br />
कार्यक्रम : <span style="color: red;">बुलबुल</span> <br />
विधा      : <span style="color: red;">गजल </span><br />
रेडियो     : <span style="color: red;">उज्यालो ९० नेटवोर्क</span> <br />
प्रस्तोता  : <span style="color: red;">अच्युत घिमिरे</span> <br />
समय     : <span style="color: red;">प्रत्येक बुधबार रति ९:२० बजी</span> <br />
<span style="color: red;"><br /></span> <span style="color: red;"><br /></span> <br />
<br />
अनलाईन सुन्न को लागी </div>
<br />
<iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="30" mozallowfullscreen="true" src="https://archive.org/embed/Bulbul121" webkitallowfullscreen="true" width="500"></iframe>
<br />
<h2 style="text-align: left;">
 </h2>
<div style="text-align: left;">
 </div>
<h2 style="text-align: left;">
<a href="https://archive.org/download/Bulbul121/Bulbul121.mp3"><span style="color: red;">डाउनलोडको लागी यहाँ थिच्नुहोला </span></a></h2>
<div>
<br /></div>
<div>
धन्यबात </div>
<div>
हाम्रो साहित्य यात्रा। </div>
<br /></div>

बुलबुल १२ १ डाउनलोड

बुलबुल १२ १ डाउनलोड

Share कार्यक्रम : बुलबुल विधा : गजल रेडियो : उज्यालो ९० नेटवोर्क प्रस्तोता : अच्युत घिमिरे समय : प्रत्...

नबिन नेपाल को एक गजल

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div class="_3dp _29k">
<h5 class="_1_s" data-ft="{"tn":"C"}">
<span class="fcg"><span class="fwb" data-ft="{"tn":";"}"><a aria-haspopup="true" aria-owns="js_7" data-hovercard="/ajax/hovercard/user.php?id=100000470052239&extragetparams=%7B%22hc_location%22%3A%22timeline%22%7D" href="http://www.facebook.com/nabin.nepal.507?hc_location=timeline" id="js_6">Nabin Nepal</a></span></span> </h5>
<div class="_1_s" data-ft="{"tn":"C"}">
 </div>
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLbtaTKBc91UoftB2zcXfVCVGC8mSsSa-f3_oWsDyp0LVbLzbImtVt90B5FPhBjpfv9OV-FxIwEIHnlr27Gjqs6gDphyXTovRzyYgR77RRIZE9qqpWTCv_WOm_XKCBSlNfWB74SUgc660A/s1600/1237155_722101097815552_931551051_n.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLbtaTKBc91UoftB2zcXfVCVGC8mSsSa-f3_oWsDyp0LVbLzbImtVt90B5FPhBjpfv9OV-FxIwEIHnlr27Gjqs6gDphyXTovRzyYgR77RRIZE9qqpWTCv_WOm_XKCBSlNfWB74SUgc660A/s320/1237155_722101097815552_931551051_n.jpg" /></a>
<br />
 </div>
<div class="_1x1">
<div class="userContentWrapper">
<div class="_wk">
<div class="text_exposed_root text_exposed">
<span class="userContent" data-ft="{"tn":"K"}">गजल <br /><br /> साच्चै भएझै लाग्छ, भ्रम परेको हुन्छ !<br />धर्ति हिडेझैँ लाग्छ, बादल हिडेको हुन्छ !<br /><br />नसोध बारम्बार खबर परदेशीको<br /> ज्यान मारेझै लाग्छ, श्वास चलेको हुन्छ !<br /><br />एस्तो भन्छन माया गरेर फर्कनेहरु <br /> धेरै पाएझै लाग्छ, धेरै गुमेको हुन्छ !<span class="text_exposed_hide">...</span><span class="text_exposed_show"><br /><br /> 'कमाए पछि घर छिर्नु' बा'को उर्दी हो  <br /> हेला गरेझै लाग्छ, अर्ति भनेको हुन्छ !<br /><br /> 'बिद्वान'ले प्रवाशिलाई 'गुलाम' भन्छ <br /> ढुङ्गा हानेझै लाग्छ, मुटु फुटेको हुन्छ !<br /><br />नबिन  नेपाल <br /> भक्तपुर <br /> हाल द. कोरिया</span></span></div>
<div class="text_exposed_root text_exposed">
<span class="userContent" data-ft="{"tn":"K"}"><span class="text_exposed_show"></span></span> </div>
<div class="text_exposed_root text_exposed">
<span class="userContent" data-ft="{"tn":"K"}"><span class="text_exposed_show">सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित। </span></span></div>
</div>
</div>
</div>
</div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">
</b:if><div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

नबिन नेपाल को एक गजल

नबिन नेपाल को एक गजल

Nabin Nepal गजल साच्चै भएझै लाग्छ, भ्रम परेको हुन्छ ! धर्ति हिडेझैँ लाग्छ, बादल हिडेको हुन्छ ! नसोध बारम्बार खबर परदेशीक...

गणेश पौड्याल को एक गजल

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEggDPzoIgY0xnP7u-we4MVCEJlVMNdH6pJeXFdYwhMD-1B928VIti_Dlh9aqoU-qeoCzB4jVO2-1eCkuOX34uWL2W65CmDjyJx-ostwlmo465ob2L9gI7-gyWyjR1MDP9cna0ThQCs2s5IE/s1600/rockiron.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEggDPzoIgY0xnP7u-we4MVCEJlVMNdH6pJeXFdYwhMD-1B928VIti_Dlh9aqoU-qeoCzB4jVO2-1eCkuOX34uWL2W65CmDjyJx-ostwlmo465ob2L9gI7-gyWyjR1MDP9cna0ThQCs2s5IE/s320/rockiron.jpg" /></a><br />
<br />
<br />
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
गजल <br />
बितेका ती दिन संगै जस्तो लाग्छ।<br />
अनी त्यो बच्पन संगै जस्तो लाग्छ।<br />
<br />
एक्लै छु यो बिरानो ठाउँमा ,तैपनी   <br />
तिम्रो धड्कन संगै जस्तो लाग्छ। <br />
<br />
कोसौ पर हाँसेको हिमाल पहाड र   <br />
त्यो निलो गगन संगै जस्तो लाग्छ।<br />
<br />
मोज अनी मस्तीमै जती किन नहोस <br />
नेपाली जीवन संगै जस्तो लाग्छ ।<br />
<br />
<br />
बिदा द्या थेउ आमा आसु धारा संगै <br />
सुक्क त्यो गुन्जन संगै जस्तो लाग्छ <br />
<br />
गणेश पौड्याल <br />
फुएतप्पा ५ इलाम <br />
हाल इन्छन कोरिया <br />
<br />
सर्वधिकार लेखकमा सुरक्छित।<br />
 </div>
<b:if cond="data:blog.pageType != "static_page"">
</b:if><div style="float: left; padding: 3px;">
<a expr:share_url="data:post.url" href="http://www.facebook.com/sharer.php" name="fb_share" type="box_count">
Share
</a>
<script src="http://static.ak.fbcdn.net/connect.php/js/FB.Share" type="text/javascript">
</script>
</div>
<br /></div>

गणेश पौड्याल को एक गजल

गणेश पौड्याल को एक गजल

गजल बितेका ती दिन संगै जस्तो लाग्छ। अनी त्यो बच्पन संगै जस्तो लाग्छ। एक्लै छु यो बिरानो ठाउँमा ,तैपनी तिम्रो धड्कन संगै जस्तो ला...

Subscribe to: Comments (Atom)

Populars
Comments
Archive

Top