–डि.वि. संघार को एक कविता

कविता – म को हुँ ?

आफूलाई व्यङ्ग्यको पात्र बनाइरहेका
परम पूज्य मातापिताका आकाँक्ष भित्र
मकैका सेता फूला जस्ता
उज्जल र आसालाग्दा सपनाहरुका
अमुर्त यि प्रमाण पत्रहरुको मालिक भनिने
म को हुँ ?

प्रमाण पत्रहरुको छायाँ प्रतिहरुको
अग्लो चिराग बोकेर
अन्धकार रातजस्तो यो खडेरीको शहरमा
रोजगरीको गोला झोँस्दा
राजनितीबाद भित्र नातावादका टर्रो गन्धले
बौलाएर हनहनाइरहेको
बेरोजगारीको हरीङ्गालले
डसेर घायल यो तन
डसाइको पिडाले चोच्चाइरहेको मन
झरना जस्तै गिरी रहेका मातापिताका आकाँक्षा
र यो धर्ति जस्तै विवश जिन्दगी
लर्तान नसक्ने, म को हुँ ?

छाडेको घर जस्तै उजाडिएका भावना
र मैलाइरहेका अनावस्यक डररुपी झारभित्र
मात्रिभुमिको स्नेही चितामा जलेर
भट्कीएको आफ्नै प्राण
मात्रिभुमि हेर्दाहेर्दै बाटो छेकिदिने आसु
बाँचे फर्कने अभिलासामा
हातमा राहाधानि बोकेर
आफ्नो पवित्र जिन्दगीलाई जौँ, तिल मानि
विदेशि रोजगारीको होमखाडिमा प्याँक्न
अनन्त नदि झैँ लामो लाइनमा छिरेको
म को हुँ ?


–डि.वि. संघार